POSLEDNjIM “otkrićem” o “rajskim papirima” KRIK je pokušao da pokrene nove afere u vrhu vlasti u Srbiji, a to će se završiti kao još jedna sramotna epizoda ovdašnjeg novinarstva, koje je posle 2000. godine, sa tada važećeg srpskog modela, svedeno na neoliberalni, dakle ideološki. Ovo “otkriće”, čiji je smisao doziranje moralne panike u Srbiji, definitivni je povod da se u razgovorima o medijskoj strategiji konačno nađe način za izlazak ovdašnje štampe i elektronskih medija iz ponižavajućeg neoliberalnog ideološkog obora.

Slavodobitno je KRIK objavio “globalnu priču” koja razotkriva lidere svetskog nemorala, a onda joj dao i lokalnu dimenziju. Očigledno je da tu američka “duboka država”, preko svojih službenika u onome što je ostalo od novinarstva u svetu, još jednom udara na saradnike Donalda Trampa i Rusa kako bi potvrdila tezu o ruskom uticaju na izbor Trama za predsednika. Srpski ministar sa poslovnim vezama sa Rusijom Nenad Popović je tu samo korisna koletaralna žrtva.

MINISTAR Popović energično je demantovao da je bilo koja njegova firma registrovana u ofšor zonama koje spominju “istraživači”. Sve njegove firme su, izjavio je, registrovane u Rusiji i Evropi, i sve svoje kompanije je kao nosilac državne funkcije prijavio Agenciji za borbu protiv korupcije.

“Istraživači” pak ističu da ne tvrde da su ovi ljudi kršili zakon, ali apeluju na emocije publike globalnih medija i njihovih lokalnih privezaka u očiglednom nastojanju da ostvare u ovom času jedini cilj njihovih gazda - provociranje prezira prema izabranim metama, iako za to nema moralnih razloga.

ĆORSOKAK NEOLIBERALIZMA NOVA strategija srpskog novinarstva mora da se oslobodi neoliberalne Prokrustove postelje u koju je ugurano, a to će biti moguće jedino ukoliko taj dokument uvaži legitimitet drugačijih ideoloških pozicija. Neoliberalizam je srpsko novinarstvo uveo u ćorsokak, kao uostalom i društvo u celini, i iz toga Srbija može da izađe samo sa drugačijim novinarstvom.

POZIVANjE na moral ove grupe (sa KRIK-om zajedno) zapravo je u samoj osnovi nemoralno. To je novinarstvo vredno prezira, a evo i zašto.

Na svom sajtu KRIK kaže da se finansira iz donacija. Na osnovu te rečenice trebalo bi valjda zaključiti kako tu brojni građani daju svoj novac ne bi li platili ove entuzijaste istine i pravde kako bi oni sami (građani), većom slobodom saznavanja, došli do pozicije u kojoj će kvalitetnije odlučivati. Ali, nije tako.

Novac za ovu “novinarsku” organizaciju, prema spisku donatora sa sajta samog KRIK-a, dominantno daje nekolicina svetski poznatih fondova osnovanih za planetarno širenje neoliberalne ideje: Nacionalna zadužbina za demokratiju sa sedištem u Americi (NED), koja najveći deo finansijskih sredstava dobija od Američkog kongresa i tamošnjeg ministarstva inostranih poslova; Mreža za otvoreno društvo sa sedištem u Njujorku (OSF) u čijem sastavu je i Soroševa fondacija, Fond braće Rokfeler (RBF), Branitelji ljudskih prava (CRD), Fondacija Hajnriha Bela (HBS).

Tako i KRIK legitimišu ovi njegovi finansijeri, a takvo novinarstvo samo naoko proširuje slobodu saznavanja - jasno je da ono tu slobodu sužava na prostor za koji imaju interes oni koji “istraživače” plaćaju.

MEDIJSKA strategija će morati da uvaži srpsku novinarsku tradiciju koja je zapisana u Povelji uzidanoj u temelje Doma štampe u Beogradu davne 1934. - da će novinari u Srbiji služiti “istini, pravdi, narodu i državi”.

Ovaj model je nasilno napušten posle 2000. godine kada su srpskom novinarstvu nametnuti ideološki neoliberalni kodeksi po kojima novinari ne samo da nisu dužni da služe svom narodu i svojoj državi nego su dužni čak i da državu sopstvenog naroda proganjaju i maltretiraju.

Sa tim shvatanjem istine smo se mi na dramatičan način suočavali i 1999. godine kada je tadašnji portparol NATO Džejmi Šej, posle divljačkog napada aviona te alijanse i ubistva na desetine nevinih civila na Varvarinskom mostu, izgovorio: “Most je bio legitimni vojni cilj, ubijeni su kolateralna šteta”. Toj “istini” danas služi KRIK, ali i čitava matrica srpskog novinarstva.