Feljton

Grofovi i baroni: U austrijskoj vojsci znatno se povećava broj Srba oficira koji su nosioci plemićkih titula

Tatjana Marković

03. 05. 2026. u 21:19

KRAJEM XVIII veka, u austrijskoj vojsci znatno se povećava broj Srba oficira koji su nosioci plemićkih titula, te tako, recimo, znamo da je godine 1797. jedan od njih bio i Jovan Josif Bukarica fon Zvornik i Zubretić, sin natporučnika, koji je dobio plemstvo.

Грофови и барони: У аустријској војсци знатно се повећава број Срба официра који су носиоци племићких титула

Foto: Iz knjige „Srbi u Beču“

Rođen je u Kostajnici 21. marta 1780. U čin poručnika unapređen je 1. maja 1809. godine. Učestvovao je sa korpusom generala Stojevića u boju 1809. godine u Dalmaciji. Posebno se istakao u okršaju kod Gračaca, Belaja i Gospića. Godine 1815. premešten je u Varaždinsku graničarsku pešadijsku pukovniju broj 5. Umro je 19. februara 1816. godine.

Anton Draženović fon Pošertve, sin graničarskog oficira, učestvovao je u ratu protiv Francuza, kojom je prilikom 1809. godine zarobljen. Nešto kasnije, 1814. Draženović je pridodat srpskom dobrovoljačkom frajkoru. Umro je 1823. godine. Njima pripada i Josif Mamula fon Turkenfeld, sin kapetana, rođen u Gomirju 9. marta 1779. godine. Služio je u Ogulinskoj graničarskoj pešadijskoj regimenti broj 3 kao kapetan. Kasnije je unapređen u čin pukovnika i postavljen za komandanta Vlaško-ilirske graničarske pešadijske regimente br. 13. Penzionisan je 1820. a iste godine je i umro.

Tu je i Arsenije Sečujac fon Heldenfeld, sin potpukovnika koji je 1767. dobio plemstvo, a bio je i komandant temišvarsko-banatske milicije. Arsenije je rođen u Boševcu, u Vojnoj krajini, 1. avgusta 1781. godine. Jedno vreme, 1814. godine, bio je u činu kapetana kod srpskog frajkora. Penzionisan je 1829. godine. Istoj generaciji pripada i Josif Živković, sin kapetana, rođen u Karlovcu 26. avgusta 1780. godine. Služio je u Varaždinskoj graničarskoj pešadijskoj regimenti br. 5. Penzionisan je u činu majora, a umro je u Bjelovaru 6. septembra 1839.godine.

U generaciji školovanoj 1799. istakao se Leopold fon Rajković, sin poručnika, rođen u Oštarju, u Vojnoj krajini, 21. novembra 1781. godine. U vojsci je brzo napredovao. Godine 1838. Rajković je general-major i brigadir u Mitrovici, a 1848. godine penzionisan je kao feldmaršal-lajtnant. Kao niži oficir Rajković je učestvovao u ratu protiv Francuza od 1800. do 1815. kada je stekao glas hrabrog vojnika. Umro je 16. septembra 1866. u Gracu.

Iz te generacije je i Mihajlo grof Branković, sin konjičkog kapetana. Rođen je u Boljevcima, u Sremu, 15. aprila 1780. U borbama protiv Francuske učestvovao je u činu kapetana. Penzionisan je 1829. godine. Umro je u Brodu 12. avgusta 1854. godine.

U GENERACIJI iz 1809. poznat je Petar Pejašinović, sin graničarskog kapetana, rođen u Rovištu, u Hrvatskoj, 29. juna 1791. godine. U činu natporučnika dodeljen je 16. novembra 1813. srpskom frajkoru. Napredovao je u vojsci do majorskog čina. Pripadao je Vlaško-banatskoj graničarskoj pešadijskoj regimenti broj 13. Umro je 15. decembra 1861. godine.
Godine 1818. javlja se Lazar Jovanović, takođe sin kapetana, rođen u Vilovu 5. jula 1798. U vojsci je postigao čin majora, a služio je u komandi mesta u Staroj Gradiški, gde je 4. septembra 1854. i umro.

Generaciji pitomaca iz 1820. pripada Josif Vilhelm Ostojić, sin majora, rođen u Beču 14. februara 1802. Kao major učestvovao je u bitkama u Italiji 1848. i 1849. gde se istakao svojom hrabrošću. Posebno je pokazao neustrašivost u bici kod Kustoce, gde je njegova regimenta odigrala presudnu ulogu zauzevši visove Kaza del Sole. Poginuo je 23. marta 1849. u bici kod Novare.

Zanimljiva je karijera Feliksa Kemenovića, sina natporučnika, rođenog u Bjelovaru. Učestvovao je u ratu protiv Pruske 1866. godine u činu poručnika. Kao natporučnik završio je Visoku tehničku školu u Beču, a jedno vreme bio je nastavnik u Pionirsko-kadetskoj školi u Hajnburgu. Učestvovao je i u okupaciji Bosne i Hercegovine, gde je pet godina služio kao kapetan pionirskih jedinica prilikom izgradnje puteva, mostova i železnice. Godine 1883. premešten je u novoustrojenu železničku i telegrafsku regimentu. Istakao se prilikom izgradnje železnice Zenica-Sarajevo. Unapređen je u čin majora 1889. godine.

EMIL frajher Vojnović iz generacije 1870. tekao je izuzetnu vojničku karijeru. Godine 1873-1875. upućen je kao generalštabni oficir u Devetnaestu pešadijsku brigadu u Košice, a kao kapetan tri godine kasnije služi u Generalštabu Vojne komande u Zadru. Prekomandovan 1881. godine, u Sarajevu je učestvovao u suzbijanju ustanka u Bosni.

Početkom 1887. postaje šef Generalštaba u Osamnaestoj pešadijskoj diviziji u Mostaru. U jesen 1888. pozvan je u Beč kao nastavnik za predmet „Strategija rata i ratna istorija” a tu dužnost obavlja četiri godine. Napisao je knjigu Elemente der Kriegsführung, a 1892. postaje šef „Evidencbiroa” pri Generalštabu. Sa te dužnosti premešten je 1896. kod pešadijske regimente u Granu, a 1898. postaje komandant Sedamnaeste pešadijske brigade u Pragu.

 Najzad, 1901. Vojnović je dodeljen Ratnom arhivu u Beču; a iste godine imenovan je za direktora ove ustanove. Otada Vojnovićeva interesovanja su posvećena proučavanju ratova, i to ne toliko onih u prošlosti koliko savremenih, posebno ratova sa Napoleonom. Do 1914. je, do bitke kod Lajpciga, uspeo svoje studije da dovrši. Kao direktor Ratnog arhiva penzionisan je 1. januara 1919. godine.

Prema njegovom biografu Eduardu Riteru fon Štajnicu, Vojnović je dobio ugarsko plemstvo 1905.uzevši predikat ot Belobreske, po banatskom selu u kojem je živeo njegov deda. Umro je 13. februara 1927. a nadgrobno slovo mu je držao general Edmund Glez Horstenau, koji ga je nasledio kao direktor Ratnog arhiva u Beču. 

SUTRA: DRUŠTVENI ŽIVOT SRBA U CARSKOJ PRESTONICI

Preporučujemo

Pratite nas i putem iOS i android aplikacije

Pratite vesti prema vašim interesovanjima

Novosti Google News
Tagovi
pogledaj sve

Drugi pišu

Pročitajte više

Komentari (0)

Ostavi komentar

Najnovije iz rubrike

Politika
Tenis
Fudbal