Vukovar je grad žrtva

GLAVNI hrvatski ciljevi - da se konačno dobije samostalna država i da ta država bude što je moguće više etnički čista nametnuli su nužno rat kao, sredstvo za njihovo ostvarenje. Ratom se najbrže i najefikasnije postiže internacionalizacija unutrašnjeg stanja, a to je veliki i važan korak ka međunarodnom priznanju.

Rat je još bio neophodan i zato što ne postoji ni jedan miran način na koji bi se primorali pripadnici drugih naroda da masovno napuste Hrvatsku, uz stalno rastući razvoj ratne tehnike i uz medije koji u toj funkciji na svim nivoima mogu imati snagu najjače vojne formacije. Hrvatskoj je trebao baš jedan takav rat. Na svoju sreću, Hrvatska je imala jakog "unutrašnjeg" saveznika. Taj unutrašnji saveznik sprečio je da JNA obavi svoju najvažniju ulogu zaštite teritorijalnog integriteta SFRJ kada je Hrvatska krenula u jednostranu secesiju, pa čak i onda kada je blokadom i oružanim napadanjem kasarni JNA u toj republici praktično izvršila agresiju na SFRJ. A kada je veći deo JNA napustio Hrvatsku, manji je tu zadržan i instrumentalizovan, kao operativno sredstvo u rukama saveznika i u funkciji ostvarivanja njihovih interesa u Hrvatskoj.

Taj deo JNA mogao je organizovati i praktično realizovati rat kakav je bio potreban Hrvatskoj, samo na trećini njene teritorije i samo tamo gde su Srbi od davnina živeli u apsolutnoj i relativnoj većini. Ne svrstavajući se faktički ni na jednu stranu, taj deo JNA je poput nekog medijatora ili arbitra u potpunosti iskontrolisao taj rat u teritorijalnom, sadržajnom i vremenskom smislu.

Taj rat, koga u Hrvatskoj zovu "domovinskim", bio je u isto vreme i rat i nerat, nekarakterističnih karakteristika u odnosu na dotadašnje poimanje rata, ali nažalost, sa posledicama kao u nekom pravom ratu: brojne ljudske žrtve, velika materijalna šteta, zločini na obe strane.

Ono što je bilo najvažnije u tom ratu je od samog početka planirano žrtvovanje starog srpskog grada Vukovara i nedužnih stanovnika zarad postizanja političkog cilja. Naizgled se u Vukovaru stekao najveći broj dobrih pretpostavki za ostvarenje namenjene mu uloge: Vukovar se jednom celom svojom stranom naslanja na Dunav (preko je Srbija), a sa druge strane je okružen sa sedam srpskih sela. Ali kada se hipotetička situacija da srpska sela iz okruženja napadaju grad, planski pretvori u stvarnu, Vukovar sa vojnog aspekta odmah postaje - nebranjiv grad. Srpska sela iz okruženja su na maloj udaljenosti od grada i raspolažu s mogućnošću brzog i efikasnog gotovo hermetičkog opkoljavanja grada i da su samo to uradila Vukovar bi se nužno i relativno brzo morao predati bez ispaljenog i jednog jedinog metka. Međutim, prema planu, Vukovar se nikako nije smeo tako predati ili bar ne pre vremena. Zato je u jednom od vukovarskih prigradskih naselja namerno ostavljen ulaz-izlaz kojim se gotovo odmah izlazi i iz regije. Tako ovaj otvor, kontrolisan, doduše, onoliko koliko je trebalo, postaje ključan, pupčana vrpca na kojoj je Vukovar živeo i od koje je isključivo zavisio: tuda je dolazilo ljudstvo, hrana, oružje i municija, lekovi i druge potrepštine. Sve ono što se dešavalo u Vukovaru zavisilo je samo od toga koliko će vremena biti dopušteno da taj izlaz bude otvoren.

Pripadnici srpskih snaga oko Vukovara objektivno su mogli sami zauzeti grad, da im je to bilo dozvoljeno. Ako to ne bi mogli zato što su bili znatno brojniji ili zato što su mnogo bolje poznavali grad od mnogobrojnih došljaka sa strane u gradu, a ono bi to sasvim sigurno mogli zato što bi "ključevi od ulaznih vrata u Vukovar" bili u njihovim rukama.

Paravojne srpske snage iz sela nisu nikad ozbiljno napale Vukovar, u smislu da su ušle u grad i vodile ulične borbe. Nije to učinilo nijedno pojedinačno selo da bi se zauzeo neki deo grada niti sva sela zajedno u koordiniranoj akciji. Ovo dokazuje da njihov zadatak nije bio vezan za zauzimanje grada, ali jeste za održavanje "statusa kvo". Zato su srpske paravojne snage koje su okruživale Vukovar vodile jedan prateći "rat" na daljinu s hrvatskim paravojnim snagama u gradu, s pucnjavom veoma visokog intenziteta i kvantiteta.

Onom instrumentalizovanom delu JNA, koji je bio smešten i raspoređen negde iza srpskih paravojnih snaga, za obavljanje svog najvažnijeg zadatka takođe nije trebalo da ulazi u grad, ali mu je trebala artiljerija svih kalibara. Dok su srpske i hrvatske paravojne snage vodile svoj prividni pomoćni "rat" bez međusobnog bliskog sučeljavanja taj deo JNA je istovremeno iz dana u dan sistematski rušio grad. To pakleno kanonadno pucanje bilo je vukovarsko normalno stanje sve vreme, a hrvatske paravojne snage unutra ni na koji način nisu mogle da zaustave, a kamoli spreče egzekuciju. Bio je to primer upotrebe strahovite sile ne protiv nekog iole ravnopravnog protivnika, nego protiv grada i ljudi koji su bili u njemu. Karakter ovog nezapamćenog zločinačkog čina može se opisati samo kao prosto žrtvovanje grada i njegovih nedužnih stanovnika. Egzekutoru žrtvovanja, onom delu JNA kao operativnom sredstvu, trebalo je oko tri meseca da izvrši taj najvažniji zadatak, a kada je zadatak izvršen jednostavno je i bez ikakvih većih problema zatvorio taj životno važni izlaz iz Vukovara i sve je odmah bilo gotovo. Time je prestala i potreba za bilo kakvim oružanim dejstvima na celoj toj trećini teritorija Hrvatske na kojoj se taj "rat" i vodio.

Kada je vukovarski epilog postao šire vidljiv i poznat - gotovo potpuno razrušen grad i ubijenih 1.100 njegovih nedužnih stanovnika - to je bilo dovoljno onima koji odlučuju, uz veliku pomoć hrvatskih moćnih vanjskih saveznika, da se Hrvatska međunarodno prizna. Istini za volju, to je bilo presedansko međunarodno priznanje jer nisu postojali dotad potrebni i važeći preduslovi za to. Tada i tako se potvrdila uzročno - posledična veza između umiranja Vukovara i njegovih stanovnika i rađanja hrvatske samostalne države. Dogodilo se nešto dotad nezamislivo i neverovatno, ali je u stvarnosti tako bilo: prema odluci hrvatskog predsednika Tuđmana, unutar bivše RSK, na bezmalo etnički čistom srpskom prostoru, instrumentalizovani deo JNA koji su Hrvati smatrali i nazivali srpskim, žrtveno uništava stari srpski grad Vukovar da bi Hrvatska dobila samostalnu državu! Posle je isforsirano ono što još važi: "Vukovar je grad heroj", što već samo po sebi sugeriše da je tu vođena velika i gotovo nestvarna bitka između Davida i Golijata ili kako se to već kaže "nadljudska, veličanstvena bitka za Vukovar".

Stvarnost kaže da hrvatske paravojne snage nisu vodile nikakve bitke sa srpskim paravojnim snagama u pravom i potpunom smislu te reči. Zato Vukovar nije i ne može ni biti grad heroj, ali zato jeste samo i jedino grad žrtva. Istinski heroji su samo oni njegovi stanovnici koji su preživeli sve te strahote u nezamislivoj borbi za svoj goli život.