Sladak život u zemlji žena

U PROGRAMU “Velikani svetskog filma” Jugoslovenska kinoteka priređuje omaž Marčelu Mastrojaniju, legendarnom italijanskom glumcu, čija karijera predstavlja i jedan od okvira svetske kinematografije od sredine do kraja 20. veka.

Na ostvarenja izuzetnog umetnika, intelektualca, diskretnog, šarmatnog i plemenitog gospodina koga je do kraja života pratio oreol najvećeg latinskog ljubavnika, Kinoteka nas podseća kultnim filmovima u kojima je igrao. Od 25. aprila pred publikom je 18 naslova koji daju jedinstven presek njegovog stvaralaštva - “Hronika o siromašnim ljubavnicima”, “Bigamist”, “Šteta što je takva”, “Lepi Antonio”, “Obično nepoznati lopovi” i “Kazanova”.

Tu su i tri remek-dela koja je snimio sa Federikom Felinijem - “Sladak život” iz 1960. (Mastrojaniju je doneo svetsku slavu i do danas ostao jedna od ikona italijanske kinematografije), kao i “Osam i po” i “Grad žena”. Jednog od najpopularnijih i najmuževnijih glumaca svih vremena, kako i sada pokazuju rezultati brojnih evropskih anketa, Kinoteka predstavlja i filmovima “Razvod na italijanski način”, “Brak na italijanski način”, “Juče, danas sutra”, “Sablasti u Rimu”, “Noć”, “Ubica”, “Stranac”, “Misterija u Napulju” i “Visoka moda”.

Tokom pedesetogodišnje karijere Mastrojani je snimio više od sto filmova (pored Italije, njegova karijera odvijala se i u Americi, Francuskoj, Rusiji...), sarađivao je sa najvećim svetskim rediteljima, Felinijem, Vitorijom de Sikom, Mikelanđelom Antonionijem, Lukinom Viskontijem. Njegove partnerke bile su Sofija Loren, Anita Ekberg, Klaudija Kardinale, Žana Moro, Virna Lizi, Brižit Bardo, Ornela Muti...

Iako je imao tri nominacije za Oskara, najpopularniju filmsku nagradu ipak nije dobio, ali njegov nesvakidašnji dar i moć transformacije potvrdila su priznanja za najboljeg glumca u Veneciji i Kanu, kao i “Zlatni globus”, dve “Bafte”, “Cezar” za životno delo... Ali, ova velika umetnička karijera mogla je i da se ne dogodi.

Mastrojani je rođen 1924. u malom mestu Fontana Liri (regija Lacio), njegova majka Ida bila je domaćica, a otac Otone bavio se stolarskim zanatom, pa je Mastrojani završio srednju građevinsku školu. Tokom Drugog svetskog rata i podele Italije njegova porodica živela je u Torinu, a on je dospeo u nemački logor iz koga je srećnom okolnošću uspeo da pobegne u Veneciju. Po završetku rata porodica se preselila u Rim, Mastrojani je upisao Ekonomski fakultet na kome je i diplomirao, iako je još od detinjstva imao veliku ljubav prema umetnosti. Kao dečak statirao je u brojnim predstavama, a njegov glumački dar osetio je najpre njegov stric koji je i sam bio umetnik, vajar Umberto Mastrojani. On ga je podržavao da nastavi da se pozorištem bavi amaterski i da statira u filmovima, što je Mastrojanija dovelo do Univerziteta pozorišnog centra. Tu se dogodio susret sa jednim od najznačajnijih reditelja italijanskog i svetskog filma, Lukinom Viskontijem, koji ga je odmah angažovao za klasične komade koje je tada režirao, i drame poput “Tramvaja zvani želja”.

Mastrojanijeva sudbina dobila je drugi tok 1952. U filmu “Devojka sa Španskog trga” Lučana Emera odigrao je prvu veću ulogu, koja je nagoveštavala novu glumačku zvezdu. Ipak, epicentar njegove karijere pripada drugom velikanu - Federiku Feliniju, koji je lansirao u svet Mastrojanijeve glumačke domete. Felini je bio i njegov omiljeni reditelj i najbolji prijatelj.

Iz filma Sladak život

Mastrojani je bio poznat i po diskretnosti - nije voleo javnost i retko je davao intervjue. Kako je izjavio jednom prilikom, “njegova nelagodnost proizilazila je iz stidljivosti”.

- Smatram sebe običnim čovekom koji se bavi profesijom koja je neobična. Za mene je gluma najlepši posao na svetu, celim bićem uživam snimajući filmove. Nikada nisam razmišljao koliko će mi neki film doneti novca. Obožavam da glumim, da se igram, da sanjam, to je moja duhovna hrana, moje srce. Ali, gluma je i egzibicionizam, čovek se ogoli do kostiju, i kako onda da se “svlači” i privatno. Mene je stid od toga - govorio je.

A na pitanje kako se oseća što mu je “titula” najvećeg latino ljubavnika zauvek pripala, Mastrojani je rekao:

- Iskreno, to mi uopšte ne prija. Volim žene, i kad se zaljubim pomislim da ću možda umreti od ljubavi, ali latino ljubavnik sigurno nije prava kvalifikacija za to.

Kada je Mastrojani decembra 1996. preminuo u Parizu, rimska fontana Di Trevi gde je snimao film “Sladak život”, simbolično je bila isključena i umotana u crni flor.

SVE LjUBAVI

MASTROJANIJEV privatan život bio je jednako uzbudljiv kao i njegova karijera - 1950. venčao se sa glumicom Florom Karabeli s kojom ima ćerku Barbaru, od koje se nikada formalno nije razveo, iako su se rastali 1960. Razlog je bila Fej Danavej u koju se zaljubio, i ta veza trajala je dve godine. Životna ljubav Mastrojanija bila je pak Katrin Denev, s kojom se sreo u Parizu 1974. na snimanju filma “To se događa samo drugima”. Nikada se nisu venčali, ali je njihov susret do danas ostao jedna od najuzbudljivijih ljubavnih priča, iz koje se rodila ćerka Kjara, koja je danas glumica. Poslednjih 20 godina živeo je sa rediteljkom Anom Marijom Tatu.