“Pečat vremena” Danojliću, Lomparu i Terziću

NAGRADA “Pečat vremena” za književnost pripala je piscu Milovanu Danojliću za knjigu “Pisma bez adrese” (“Službeni glasnik”), a ovo priznanje u kategoriji nauke i društvene teorije, ravnopravno je dodeljeno dvojici dobitnika: Milu Lomparu, profesoru i publicisti, za knjigu “Duh samoporicanja - U senci tuđinske vlasti” (“Orfeus”) i Slavenku Terziću, istoričaru i diplomati, za knjigu “Stara Srbija - drama jedne civilizacije” (“Pravoslavna reč” i Istorijski institut Beograd).

Danojlićeva knjiga mešavina je poetske proze i esejistike, zapisa i intervjua, i delo je pesničkog otpora, koji je, kako on kaže, “prirodni refleks napadnutog organizma”.

Do izražaja, po oceni žirija, dolazi njegova prolećna svežina jezika, lucidnost misli i zaključaka, spremnost da se sa svojim narodom bude u dobru i u zlu, svest o prolaznosti zemnog i neuništivosti nebeskog načela u nama.

U snažnoj Lomparovoj studiji iz sociologije kulture, reč je o fenomenu svojstvenom delu srpske političke i intelektualne elite - samoporicanju svog nacionalnog obeležja, preuzimanju na sebe krivice za neučinjeno delo, odnarođavanju od svojih etničkih korena i ograđivanju od svojih nacionalnih istočnika.

Duh samoporicanja je u Srba njihov zloduh, suicidni poriv, a ova knjiga je, po tumačenju žirija, delo nacionalno svesnog srpskog intelektualca.

Terzićevo kapitalno delo srpske istoriografije izraz je srpskog usuda, i pokazuje kako je vremenom Stara Srbija postala “Bivša Srbija” ili “Nekadašnja Srbija”.

Autor je, istakao je žiri, izložio zametke, opisao razvojnu liniju i predstavio čitaocu epilog propadanja Stare Srbije.