U pripovedaČu, esejisti i književnom kritičaru Čedomiru Mirkoviću savremena srpska književnost i kultura imali su posvećenog i istrajnog hroničara, popularizatora i kritičara književne produkcije. U višedecenijskoj kritičarskoj praksi skoro da i nije bilo značajnijeg srpskog pisca druge polovine prošlog veka čije delo Mirković nije osvetlio i tumačio. Istrajnost i kondicija koje je ovaj kritičar iskazivao u jednodecenijskom “praćenju” savremene književne produkcije na stranicama dnevog lista “Politika”, u novije vreme, nisu imali takmaca i premca.
Ušavši u književnost pripovednom knjigom “Pogorelci” kao pripovedač sudbina običnih ljudi, Čedomir Mirković nije, kroz sve godine svog kulturnog, političkog i književnog angažmana prestajao da malim ili sinkretičkim formama prozne crtice, anegdotskog zapisa, narativno-esejističkog krokija, dnevničke beleške, slika, u prepoznatljivim savremenim egzistencijalnim situacijama, odbleske arhetipskog u ponašanju junaka kao i da iz toga izvlači, uopštava i literarno aktuelizuje neke od bitnih karakternih i mentalitetskih crta svojih saplemenika i savremenika (“Nevidljivi okviri”, “Lov na grešne misli”). Kao što nije prestajao da se, na izvestan način, literarno kritički angažuje: (“Mrak u mraku”). Da tekstovima svojih kratkih proza reaguje na pritisak stvarnosti (bombardovanje Beograda i Srbije krajem minulog veka), kao i da smelo i polemično, sa izvesnim antropološkim pretenzijama, svedoči o istorijskoj stvarnosti kojoj je bio svedok i savremenik. Ta, andrićevski rečeno, autorski aktuelizovana i modifikovana potreba za pričom i pričanjem jeste, zapravo, sveprožimajuća nit svekolikog Mirkovićevog književnog poslovanja.
Tri toma Mirkovićevih izabranih kritičkih tekstova okupljenih pod znakom neobičnog imenovanja: “Pod okriljem nečastivog”, “U đavolovom vidokrugu” i “Krugovi tajanstvene svetlosti” u kojima su, kako u podnaslovu prve dve navedene knjige piše, zbrani tekstovi o šezdeset šest savremenih srpskih romansijera: pripovedača, i u trećoj knjizi, o trideset tri savremena srpska pesnika svedoče o širokom rasponu njegovog kritičarskog interesovanja i nastojanja. Ali i o izvesnoj ulozi demonskog u svemu što, po njegovom osećanju i svedočenju, književnost kao umetnost jeste. Ove tri njegove knjige predstavljaju obuhvatan književno-kritički pregled (panoramu) savremene srpske (i jugoslovenske) književnosti.
Čedomir Mirković je u kritičkom tumačenju tekstova, najčešće, polazio od konkretnog literarnog predloška. NJegove analize su imanentne - zasnovane na tekstu koji se, u procesu kritičke recepcije, uključuje u širi književni i kulturni kontekst. U tim tekstovima Čedomir Mirković je, najpre, uspeo da uspostavi preciznu dijagnozu, U zadatim okvirima precizno i pouzdano imenovanje i sažeto tumačenje osnovnih književno-estetskih svojstava konkretnih dela, kao i sugestivno ukazivanje na neke njegove oblikovne, strukturne ili semantičke posebnosti, već po sebi je težak zadatak. Tom i takvom zadatku Mirković je odgovarao kao tumač sa merom i stilom.

Neumorni delatnik
KNJIŽEVNIK, književni kritičar, esejista, urednik, političar, kulturni i javni radnik Čedomir Mirković, preminuo je juče u 61. godini od posledica moždanog udara.
Mirković je rođen 1944. u Nevadi kod Gornjeg Milanovca, a diplomirao je 1966. na Filološkom fakultetuu Beogradu na Odseku za jugoslovensku književnost.
U književni život Beograda uključio se kao član redakcije “Književnih novina”, a profesionalnu karijeru je započeo na televiziji, gde je bio na funkcijama glavnog urednika Školskog programa i Kulturno obrazovnog programa, a jedno vreme i direktor TV Beograd.
Na mestu glavnog urednika izdavačke kuće “Prosveta” bio je od 1994. do 2000. godine. Bio je savezni poslanik u prethodnom sazivu.
Na poslednjoj Skupštini Udruženja književnika Srbije, u decembru 2004. godine, izabran je za potpredsednika.
Dobitnik je više književnih priznanja, od kojih treba izdvojiti nagrade “Isidora Sekulić” i “Milan Bogdanović” za najbolju književnu kritiku. (Tanjug)