KOZARA

Tako su posle više od četiri decenije otkako su sklonjeni od očiju javnosti, iako su bili odštampani u specijalnom izdanju "Borbe" od 16. februara 1988, iz istorijske pomrčine izronili nepobitni dokazi o najstravičnijim stradanjima srpske dece na Kozari. Dok nove ustaše pokušavaju da umanje svoje zločine, brišući redne brojeve smrti, i objašnjavajući nam čak i iz hrvatskog Sabora kako je Jasenovac bio "bogougodno" mesto gde su deca dobrovoljno dolazila na obuku, a zatočenici ovog "radnog logora" umirali samo od starosti i bolesti, osvanuo je spisak 11.219 ubijene kozaračke dece.

Dragoje Lukić i Jovan Kesar godinama su prilježno prikupljali činjenice koje su sada iz drugog pokušaja dostupne javnosti i to na tri jezika: srpski, engleski, ruski. Uz popis dece koju su ustaške zveri čak i kuvale u kotlovima su i njihove fotografije, mesta rođenja i smrti, imena roditelja. Crni spisak za istoriju, za ono što ne sme da se zaboravi, i o čemu stalno mora da se govori, jer ako se rečima i argumentima ne suprotstavimo onima koji brišući svoje zločine prekrajaju istoriju biće kao da se prećutno slažemo, kao što kaže i Momčilo Mirić, predsednik Udruženja "Jadovno 1941".

Razumljivo, svaki dželat ma koliko bio surov, želi da se predstavi boljim nego što jeste. Tako i dželati ustaše umanjujući broj žrtava, umanjuju i svoju krivicu. Smemo li to ćuteći da posmatramo? Ne. Žrtve 80 godina posle stradanja ne mogu da se brane, ali mi moramo da ih branimo. Odavno više nismo u kandžama kompromisa koje smo morali da pravimo u Jugoslaviji, koja je zapravo bila, kako je rekao istoričar Nemanja Dević, Jasenovac za Srbe.

Svaki dokaz o stradanju našeg naroda u ustaškoj NDH mora da se obelodani, jer su to značajni prilozi istoriji, kao što je i film Lordana Zafranovića "Deca Kozare" koji kao svedočanstvo zločina, navodno zbog dužine, nikako da dođe pred javnost i još jednom osvetli zločinačku prirodu NDH. Oni koji su gledali, osim producenata, dugu verziju, kažu da ne sme da se krati, jer se istina ne sme skraćivati.