SRCE OD ČOVEKA RODA I CRKVE: Upokojio se diplomirani teolog Slaviša Marković

Pre svešteničke karijere, bio je omiljen, zapažen i cenjen kao vrsni veroučitelj u Loznici.Vernici, stari i mladi su mu se, uvek, radovali kao i on njima, uz njegov blagi osmeh u susretima u koji su odisali ljubavlju i poštovanjem.

Imao je raskošno teološko, ali i teatrološko znanje i, tokom službovanja, ostavio je, posebno, značajan trag u obnovi svetinje u Nakučane u Mačvi, koju je primio u baš lošem stanju i pretvorio je u biser naše Crkve i našeg roda.Slaviša je, pored ostalog, bio starešina crkve Vaznesenja Gospodnjeg u Loznici, na Lagatoru, nekadašnjem imanju oca naše pismenosti i kulture.Vratio se u Vukov kraj, Jadar, na radost mnogih vernika, posebno onih kojima je teško pao rastanak sa njim, kad je iz tog grada premešten na službu u Nakučane.

-Uz znanje i umeće, ljubav prema Bogu, rodu i svojoj otadžbini,tokom svešteničke karijere, imao je veliku energiju, požrtvovanost koja se retko sreće i dar da ljude i u najvećoj nevolji duhovno osnaži -pričaju njegovi prijatelji iz Loznice. -Bio je iskreni čovekoljubac.Radovao se tuđim uspesima kao i svojim.Voleo je svoju braću sveštenika, poštovao je posebno one koji su mu pokazivali ljubav.Često je isticao kao svetli primer protu Momčila Vasiljevića sa kojim je služio i drugovao kao đakon.Bio je to spoj dva divna čoveka, Momčila Jadranina iz sela Runjana i Slaviše, Rađevca iz Bele Crkve.Bio je posvećen sabornosti u Crkvi i narodu i, uvek, raspoložen pri svakom susretu sa ljudima, bez obzira i na muke sa kojima se, i sam susretao, nosio ih i borio se.

Njegovi bivši đaci kažu da je bio „srce od čoveka i profesora, koji je, na najlepši način, znao da približi svakom od njih veru Hristovu i ljubav prema njoj, koja ga je, kao mladog, odvela u Crkvu.

Iza sebe je ostavio četvoro dece i majku Vinku, čiji je bio sin jedinac, koja se njime ponosila kao i čitava Bela Crkva, Rađevina i drugi krajevi, gde je službovao.