DEDA SAM KLESAO I OKIVAO ZAPREŽNA KOLA Ko su bili preci Nikole Tesle: Majka Georgina Đuka najstarija od osmoro dece sveštenika

Ali toliko je bio posvećen otvaranju škola da čak jednom prilikom predlaže da se novac koji se skupljao za spomenik Lukijanu Mušickom uloži u osnivanje đačkog doma u Karlovcu kako bi se što više srpske dece školovalo, verujući da bi to bio najlepši i trajniji spomen na Mušickog koji ne bi mogao uništiti zub vremena.

U svojoj biografiji Nikola Tesla je o svom ocu zapisao: „Veoma učen čovek, pravi prirodni filozof, pesnik i pisac, a za njegove propovedi se govorilo da odišu rečitošću, poput one Abrahamove u Santa Klari.  Posedovao je čudesno pamćenje i često je recitovao dugačke tekstove na nekoliko jezika.

Često je u šali govorio da može da rekonstruiše neke od klasika ukoliko se izgube, recitujući njihova dela. Njegov stil pisanja je izazivao divljenje. Njegove rečenice su bile kratke i jezgrovite, a on je bio vrlo duhovit i satiričan.”

Mojo Medić,  školski drug Nikole Tesle, želeo je da objavi besede prote Milutina, ali nažalost najveći deo njegove zaostavštine, kako je saznao od Nikole, progutala je vatra, pa od toga nije bilo ništa. [ Mojo Medić (1855-1939), školovao se u Gospiću, Karlovcu i Beču gde je studirao prirodne nauke na visokoj tehničkoj školi. Kao profesor službovao je u Petrinji, Zagrebu, Osijeku, Sremskoj Mitrovici i u rumskoj realnoj gimnaziji kao direktor, odakle je 1921. godine otišao u penziju. Tokom svoje profesure u osječkoj gimnaziji bio je profesor Poznavanja prirode Milutinu Milankoviću u sedmom razredu gimnazije.]

U to vreme rimokatolici i pravoslavni u Lici još su se pazili i poštovali. Prota Milutin je za velike praznike prisustvovao misama u rimokatoličkoj crkvi, a Medić o tome piše: „Uživao sam, kada sam o godovima zalazio u rimokatoličku crkvu u Gospiću, pa sam vidio ’starca Milovana’,  kako s odličjem carskim  na prsima, (Milutina Teslu car je odlikovao Ordenom zlatnog krsta I stepena) a u novom novcatom ruhu, ponosno korača preko crkve i zalazi u klupu, koja je s lijeve strane od žrtvenika, a odmah do vrata od ’sakristije’, namještena bila. Pa još kad je pokojni ’antržakanj’ Kostrenčić sa ’sv. sakramentom’ okrenuo se i prema njemu, topio sam se od radosti, što rimokatolički sveštenik tako lijepo pazi svog brata po Hristu, koji je pravoslavne vjere.

No to je bilo u ono srećno vrijeme, kada je Pazarište isto toliko bilo daleko od Gospića kao i sada, ali građanstvo ne bejaše još zavedeno lažnom naukom - još lažnijeg učitelja.” (Medić misli na Antu Starčevića, ideologa hrvatskog šovinizma, koji je rodom iz sela Pazarišta.)  Srbi i Hrvati u Lici živeli su tih godina, uglavnom, u miru i poštovanju. Tako je bilo sve do pojave i širenja pravaške ideologije Ante Starčevića. Definitivnu tačku na međusobno poštovanje i poverenje stavilo je ubistvo Srbina Milana Crevara, đaka učiteljske škole u Gospiću.   

Milutin Tesla se upokojio u Gospiću sredinom aprila 1879. godine. Sahranjen je u srpskom groblju pored gaja Jasikovac. Oproštajni govor na sahrani održao je Mojo Medić.

MAJKA Nikole Tesle, Georgina Đuka, rođena je 1822. Bila je najstarije od osmoro dece sveštenika Nikole Mandića i Sofije Budisavljević. Mandići su bili poznata sveštenička porodica iz Tomingaja kod Gračaca. Ovo mesto dobilo je ime po pradedi Nikole Tesle, Tomi. Bili su vrsni majstori, imali su lepo opremljenu kovačku i stolarsku radionicu. Nikola Mandić mogao je sam da isteše i okuje zaprežna kola. 
Teslina baka po majci Sofija, bila je iz ugledne ličke familije Budisavljevića, koja je dala više sveštenika i oficira. Neki od njih su dobili plemićke titule. Pet generacija sveštenika Budisavljevića neprekidno je od 1775. do 1895. godine činodejstvovalo u Jošansko-pečanskoj parohiji, u selu Jošanu.

Đukin deda po majci bio je čuveni srpski sveštenik protojerej Toma Budisavljević (1750-1827), koji je poslednju deceniju života bio u zvanju protoprezvitera ličkog. U ratu između Austrije i Turske 1787. godine učestvovao je sa ocem Markom i bratom Petrom, i još oko deset Budisavljevića. Porazili su tursku vojsku kod Prijedora. Marko Budisavljević će od cara zbog tog uspeha dobiti plemićki čin u čijem će zvanju stajati Prijedorski. Za protu Tomu se pričalo da pre podne služi u crkvi a po podne sa sabljom vojuje na Turke sa Krajišnicima. Odlikovan je više puta. Dva odlikovanja dobio je od austrijskog cara i Legiju časti od Napoleona. Upamćen je kao sveštenik koji je mnoge zabluđenike na put izveo, sa narodom je sve delio i narod branio od gladi i propadanja (...) On bejaše pravi apostol Hristov (...) Pastir dobri. 

DRUGA značajna figura iz loze Budisavljevića bio je general-major Budimir Bude Budisavljević (1790-1862). Sin Mijata, graničarskog majora, i Jelene iz familije Knežević. Posle završene vojne škole u Gospiću, karijeru je započeo kao kadet u gospićkoj Ličkoj regimenti. Nakon poraza Austrije, i francuske okupacije Karlovačkog generalata, postaje poručnik francuske vojske i 1812. godine sa Napoleonom kreće na Rusiju, i stiže do Moskve. Tokom ovog pohoda vodio je dnevnik, koji  je kasnije profesor Milan Budisavljević objavio kao feljton u Srbobranu. Jedan je od retkih Ličana koji se vratio kući iz Rusije. Nastavio je školovanje u Magdeburgu (Mariboru) i Nemačkoj. Vratio se u austrijsku vojsku sa činom oberlajtnanta. Imenovan je za zapovednika čete u Vrepcima.

Uključuje se u nacionalni rad i radi na podizanju Srpstva u Lici. Obnovio je srpske crkve u Vrepcu i Plaškom, doprineo je oslikavanju crkve u Gospiću u kojoj je počela da peva srpska vokalna kepela. Ispred ličkih Srba 1842. bio je poslanik na Narodno-crkvenom saboru u Karlovcima kada je izabran Josif Rajačić za mitropolita. Tokom 1848. sa svoja četiri sina oficira bio je deo vojske bana Jelačića sa kojim se okumio. Tokom tih borbi postao je prijatelj sa Stevanom Šupljikcem, budućim vojvodom srpske vojvodine. Za zasluge u tim bojevima 1850. dobio je čin general-majora i prekomandu u Pančevo, gde je doživljavao razna sumnjičenja i podmetanja zato što je Srbin. Penzioniše se 1852. i vraća u Gospić.

O periodu provedenom u Pančevu zapisao je: „Ja sam poznavao jednog izdajicu Srbina u Zemunu, koji je od špionaže živio, civilista. Taj je svake nedjelje prelazio u Beograd, tamo u konzulatu kovao laži o zavjerama, koje se tobože snuju u sporazumu sa Srbijancima, a to sve je poslje brigada javljala u Temišvar i tu je predšasnik moga oca General Kromberg sebi ružno ime kod Srba stekao (...). Idem u penziju, ne mogu više trpiti ova bezakonija. Gone me da lažem, a ja ne mogu da lažem ni da opadam moj narod, kad nije istina sve ono što hoće, da im javljam. Neću pod moju starost da kaljam moje pošteno ime i dušu (...). Zdrav sam, ali nezadovoljan, jer se u spletke ne razumijem - i s toga sam predao molbu za umirovljenje (penzionisanje). U svojoj starosti ne bi rad da vidim ponižen moj dobri glas i ime.” 

SUTRA: SUSRET SA ELEKTRICITETOM ZAHVALjUJUĆI KUĆNOM MAČKU