Mari Lorensan, zanemarena velika slikarka 20. veka, koju ni feministički pokret nije otkrio, nije volela da je hvale ni da je napadaju. U prvi plan istakla je meru i ljudskost, kao što je i njen likovni svet ispunjen finim nabojavanjem i figuracijom koja teži apstrakciji.

Kristina Milivojević (Beograd, 1985) nastavlja plemenito zaveštanje ranog modernizma, potragu za lepotom na najmanje mogući vulgaran i narativan način. Njena su likovna ostvarenja finog tkiva, suptilnih nanosa boje i blagih sazvučja, mada u tom delu ima snage i siline ekspresionizma, ali skrivene, kao muški element slike. Umetnica je u potrazi za čistom likovnošću, slikarstvom u kojem ne preovlađuju priča, religija ili prenaglašeni simbolizam, premda ono nije lišeno metafizičkih vrednosti, kao svojevrsni vid tihovanja.

U izmaglici, tek naslućeni i naznačeni, vide se na njenim delima ženski i muški aktovi, kao polazište i nastojanje da se ne odvoji od ljudskog, ali je opšta težnja prema apstrakciji, svedenom, možda i intelektualnom shvatanju slike. Ta apstrakcija u dosluhu je sa koloristički blagim monohromima Marka Rotka, lirskom apstracijom i onom tradicijom koju u Pariskoj školi predstavlja Zao Vu Ki. Reč je o modernom slikarstvu koje izbegava krajnosti Njujorške škole apstrakcije i apstraktnog ekspresionizma, izraziti monohromizam koji nastavlja iskustva Kazimira Maljeviča ili sirovost enformela.

Pročitajte još - POGLED ISKOSA: Miletićev metarealizam

Umetnost Kristine Milivojević tipično je modernistička, ali treba biti svestan da je u vreme posle postmoderne, u 21. veku, došlo do velike obnove raznih vidova apstrakcije, kada se činilo da je ona izgubljena za novu umetnost. Ovo slikarstvo ne zadire u krajnosti minimalizma i avangardističkog likovnog redukcionizma. Kako sama umetnica kaže, njen projekat prevođenja ljudske figure u apstrakciju, redefinisanje figuracije i apstrakcije, ima naznake nedovršenosti. Ostavlja prostor za dalje lične napore, istraživanja i tumačenja, ali i otvara pitanje modernog dela kao nedovršenog, koje ne vređa posmatračevu inteligenciju, ne daje mu se u potpunosti, ostavljajući mesta da ga sam gledalac u sebi završi, domisli ili domašta. Naknadno doživljavanje kod ove umetnice ne bi bilo moguće bez likovnog erosa (a šta je sam slikarski čin nego erotičan) i bez nagih ženskih i muških figura skrivenog erotizma. Apstrakcija takođe može da ima svoju erotiku, pravljene su u Evropi izložbe na tu temu i objavljivane knjige. Kristina Milivojević u tom smislu pronalazi poput vrlih ranih modernista ravnotežu između viđenog, doživljenog i predstavljenog. Ako govorimo o metafizičkoj dimenziji njenog dela a ne samo o čulnoj, bilo bi to zadiranje u svojevrsnu estetiku tišine, kao što je i najveći deo slikarstva lišen buke i besa sadašnje civilizacije.