USPEŠNO se koristeći svojim mnogostrukim pozorišnim istraživanjima u društveno angažovanim predstavama ("Čekaonica", "Plodni dani"...), Boris Liješević je postigao, tumačeći u JDP "Lorencača", Alfreda de Misea (1810-1857), da zločin Lorenca Medičija, rođaka, poverenika, svodnika i ubice Aleksandra di Medičija, vojvode firentinskog, gledamo današnjim očima, prepoznajući nesaglasnost misije i društvene podrške za nju... Lorenco, pogrdno nazvan, zbog neuglednosti i lošeg karaktera, Lorencačo (tačan Marko Janketić), potpuno se podredio svom cilju - ubistvu vojvode tiranina, zbog čega je morao da glumi svodnika, spletkaroša, pokvarenjaka, poltrona... Što glumiš, to i jesi, ispostavilo se, pa je Lorencačo za Firentince, a i stvarno, postao ljudski otpad. Ubistvo Aleksandra di Medičija (odličan Milan Marić) nije mu donelo očekivanu podršku opozicije, gorljive za svrgavanje razvratnog i nasilnog firentinskog vojvode. Lorenco Mediči je ostao usamljeni terorista, odbačen, prezren, ismevan, ubrzo ubijen u Veneciji.

Učitavajući našu današnju situaciju, Boris Liješević je ogroman broj likova u originalnom De Miseovom komadu, pisanom za čitanje, ne i za scenu (dramaturzi Fedor Šili i Miloš Krečković), sveo na one, koji njegovu ideju uzaludnosti pojedinačne žrtve i opasnosti igranja sa nemoralom, mogu da podrže: Filipo Stroci (prostudiran Branislav Lečić), kao stub porodice i sudstva, Pjetro Stroci (energičan Miodrag Dragičević), mladi pobunjenik, Gospodar Mauriče (zanimljiv Petar Benčina), predstavnik raskalašne vlastele, Leone Stroci (slikovit Andrija Kuzmanović), svešteno lice u pokušaju ispravnosti i pravednosti, svi i u višestrukim ulogama stanovnika Firence... Firentinke su predstavljale Sloboda Mićalović (Luiza Stroci...) i Milena Vasić (Katarina Đinori...) veoma efektne u svim ulogama, a neodoljive u scenama političkog kabarea, na koji je Liješević spretno proširio značenje komada, kao odličan povod za višestruku igru, u kojoj se i predstavljaju, i komentarišu društvene pojave, više nego događaji (kompozitor Anja Đorđević, songovi Marija Stojanović).

PROČITAJTE JOŠ - POZORIŠNA KRITIKA: Igrati se Bergmanom 

Glavni lik, Lorencačo, Marko Janketić je izvrsno protumačio kao čoveka sa misijom, koja ga i nosi i sapliće. Glumljeno zlo, koje mu postaje karakter i druga priroda, nastajalo je u promenama njega samog, a i u odnosima sa majkom, tetkom, rođakom vojvodom, pravednim sudijom Strocijem... Uzaludno samožrtvovanje je dramska kruna komada, kao i istorije - Kozimo di Mediči, koga Veće osmorice imenuje za novog Vojvodu firentinskog, poraz je iluzije individualnog čina. Ne pomaže mnogo istoriji, a pobunjenika vodi u smrt. U Milanu Mariću (Aleksandar di Mediči), Janketić je imao dostojnog partnera za poigravanje zlom i moći, sa posledicom proigravanja šanse promene na bolje.