Kada Beograđani danas krenu uz Prizrensku ulicu sa Zelenog venca, prema Terazijama i Hotelu "Moskva", čeka ih "pristojna" uzbrdica koja je nekada bila znatno neprijatnija. Da bi "gradski dekor" bio potpun, pre par vekova niz ovu ulicu tekao je potok. Taj vodotok je večito bio "zadužen" za blato, da bi se voda najzad slivala u veliku baru koja se prostirala duž celog današnjeg Zelenog venca.

Sa druge strane, iz pravca Knez Mihailove i Ulice carice Milice slivala se voda sa drugog dela Beogradskog grebena, pa su stari Beograđani neretko morali preko Zelenog venca - čamcima.

Voda koja se slivala niz Prizrensku ulicu uglavnom je izvirala ispod današnje "Moskve" jer i sada u podrumu tog prestižnog hotela stoji pumpa koja neprekidno radi. Taj izvor je činio brojne nevolje ondašnjim stanovnicima prestonice.

Šta više, u 19. veku je rođena i prva ideja o nacionalnom teatru, pa je prvobitna zamisao ondašnjih vlasti bila da Narodno pozorište udome na danas popularnom "Zelenjaku". Ne lezi vraže, opet se vraćamo na vodu sa početka ove priče, jer se ona i tada žestoko "uzjogunila" i uporno natapala temelje započete građevine, tako da im ni šipovi onog doba nimalo nisu pomogli. Na kraju, podzemne vode su "prognale" pozorišno zdanje sa Zelenog venca i primorala neimare da mu izaberu bolje mesto, što su, ruku na srce i učinili.


PROČITAJTE JOŠ:
Beogradske priče: Nasipanje leve obale Save

Nije to bio kraj različitim idejama koje su se "slivale" niz Prizrensku ulicu, pa je tako 1935. godine niz ovu nizbrdicu protutnjao i prvi tramvaj ka Zemunu. Nosio je broj "14", i od "Moskve" se spuštao naniže, kako bi potom prešao Savu preko Mosta kralja Aleksandra, koji je prethodio današnjem Brankovom mostu.

Stare fotografije vraćaju nas u to vreme. Ma koliko današnjim Beograđanima neobično izgledala tramvajska pruga pored legendarne kafane "Zlatno burence", eto, ona je baš tuda prolazila. Potom bi "četrnaestica" dopirala skroz do Zemuna, gde joj je poslednje stajalište bilo kod Hotela "Central".

Danas je Prizrenska neretko tesna samo za automobile čiji vlasnici vole da "ujezde" u strogi centar grada, a pomisao na tramvaj svima trentno rađa jezu od nepremostive gužve i špiceva.

Rušenje Mosta kralja Aleksandra neumoljivo je premestilo tramvajsku prugu koja se više nikada nije vratila u ovaj deo Beograda, ali neka sećanja nanovo pripovedaju o znatno manjoj varoši, kakva je predratni grad svakako bio.