Novi Pazar: Rehabilitovan Sretko Popadić

PRESUDOM Okružnog suda u Novom Pazaru, koja je nedavno postala pravosnažna, rehabilitovan je Sretko Popadić (1886-1945), u prvoj polovini 20. veka jedan od najpoznatijih i najcenjenijih Srba sa Peštera, prekaljeni borac za slobodu svoga kraja, svoga roda i svoje zemlje, većnik Zetske banovine i domaćin koji je u celom kraju, a i šire, služio za primer.

Sudskom rehabilitacijom Sretka Popadića, koga je Ozna, nedužnog, bez suđenja i krivice, ubila 15. aprila 1945. godine, skinuta je ljaga sa imena ovog časnog čoveka i ispravljena je velika istorijska nepravda prema rodoljubu koji je sav svoj burni život posvetio borbi za slobodu, čast, pravdu i bolji život svih žitelja ovog dela Srbije.

Sretko Popadić je, kaže njegov unuk, profesor Vukosav Popadić, zapamtio turski zulum, služio je tursku vojsku, ali je 1912. uspeo da prebegne u Grčku i preko Trsta i Zagreba stigne u Srbiju. Učestvovao je u srpsko-bugarskom ratu, 1913. je ranjen, pa je prebačen na lečenje u Alžir. Po povratku iz ove afričke zemlje, pre nego što je stigao kući u Buđevo, u Kraljevu ga zatiče početak Prvog svetskog rata, prošao je Cer, Kolubaru, Kajmačkalan... Iz rata je izašao 1918. sa mnogo rana i sa ordenom za hrabrost - Karađorđevom zvezdom sa mačevima.

U prvoj polovini 20. veka, Sretko je bio nosilac svega novog i progresivnog na Pešteru, bio je uspešan političar, vrstan stočar, odličan vodeničar, častan i redak Pešterac, o njemu je, iz pera Grigorija Božovića, objavljen i veliki tekst u tadašnjoj „Politici“.

Dogovorom Nemaca i Italijana, Sjenica je 1941. godine priključena tadašnjoj NDH, ustaše su, bojeći se pobune, odmah zatvorile Sretka i još desetak najuglednijih domaćina, koji su bili taoci u sjeničkom zatvoru. U noći kada je pušten došli su da ga ubiju, ali su ga rođaci i komšije odbranili. Usledio je potom napad muslimanske milicije u kome je Sretko ranjen, a Buđevo je odbranjeno, ali 2. maja 1943. godine, muslimanska milicija i Nemci ponovo zajedno napadaju Buđevo i ubijaju 64 žitelja, a selo spaljuju, Sretko se spasio, ali je morao u izbeglištvo u Brnjicu kod Štavlja, gde se sve do 1945. godine borio da prehrani svoju porodicu.

Početkom 1945. godine Sretko je otišao u Vrdila kod Kraljeva gde je bio bio smešten deo naših izbeglih rođaka, 15. aprila se vraćao kući sa sinovcima Selimirom i Filipom Popadićem, u Lijevoj rijeci na Goliji, nedaleko od Duge poljane, naišli su na jedinicu Ozne kojom je komandovao neki Zejak. Iste noći, bez suđenja i bez ikakve krivice, nedužni i na pravdi boga sva trojica su pobijena. Vest o pogibiji Sretka Popadića zaprepastila je i rastužila sve ljude u ovom kraju, na sahranu su došli svi koji su ga voleli, cenili i poštovali - ističe Vukosav Popadić.