VOJVOTKINjA Aleksandra Miloradović fon Kroj preminula je u septembru ove godine, izvestio je na velikom prostoru nemački "Frankfurter algemajne cajtung". Zapadni stručnjaci za genealogiju naveli su da je ona potomak visokog ruskog plemstva, grofovske kuće Miloradovića i dama Suverenog reda malteških vitezova.

Njen suprug, bavarski vojvoda Rudolf fon Kroj, potiče iz plemićkog roda francuskog porekla, koji je sada u prvom naslednom redu za titulu vladara Svetog rimskog carstva germanskog naroda, odnosno Habzburške imperije.

To nije prva veza Miloradovića s habzburškom krunom. Krajiškom oficiru, Srbinu, zapovedniku genadirskog Gradišćanskog puka Jeftimiju Miloradoviću 1760, Marija Terezija dala je grb i predikat "od Hrabrenovića i Dubrave", po starom rodu iz Hercegovine. Međutim, Jeftimije nije prihvatio unijaćenje i odselio se u Rusiju, gde je tražio potvrdu plemstva s austrijskim i dubrovačkim dokumentima, gde je naveden i grb Miloradovića iz ilirskih grbovnika. Zahvaljujući tim zbornicima sumnjive istorijske vrednosti, srpsku porodicu danas svojataju bivše jugoslovenske republike, sad države Hrvatska, Bosna i Hercegovina i Crna Gora, čiji je veliki deo u stvari Stara Hercegovina.

Sudbina Miloradovića je slika seoba i deoba Srba od gašenja loze Nemanjića i raspada Dušanovog carstva. Izvorno srpski vlastelini u starom Humu, Zahumlju i Travuniji, oni su, da bi opstali, davali vojnike mnogim državama u kojima su živeli. Istoričar Vojislav Bogićević navodi da je sultan Mehmed Drugi u drugoj polovini 16. veka dao knezu Milisavu Miloradoviću-Hrabrenu titulu spahije, šest kuća kmetova i dopustio mu da podiže zadužbine, a zauzvrat je zahtevao da obavlja vojničku službu.

Knez Milisav, obnovitelj Žitomislića i ktitor crkava u Klepcima, Ošanićima i Trijebnju, prihvatio je i napadao Dubrovčane, uključujući i one Miloradoviće koji su ratovali za Dubrovačku republiku. Kad su se Turci i Dubrovčani sporazumeli, svi Miloradovići su ostali na cedilu i masovno se iseljavali, najviše u Malorusiju, današnju Ukrajinu, gde su već bile formirane oblasti srpskih emigranata, bivših autrijskih graničara, Slavjanoserbija i Novaja Serbija.

Iako je Ruska imperija brzo asimilovala Srbe, nikada nije krila njihovo poreklo. Ni danas nije zaboravljeno da su rusko vojno plemstvo Miloradovića utemeljili Srbi iz Hercegovine, braća Mihailo, Gavrilo i Andreja. Oni su bili štićenici hercegovačkog Srbina grofa Save Vladislavića Raguzinskog, tvorca spoljne obaveštajne službe Rusije.

- Imperator Petar Veliki se 1711. spremao za ratni pohod na Tursku - navodi istoričar Ivan Nikolajev. - Rusija je odlučila da angažuje vešte agente među lokalnim stanovništvom kako bi podigla ustanke u hrišćanskim zemljama Otomanskog sultanata i odvukla turske trupe na drugu stranu. Po savetu grofa Save Raguzinskog, carevog bliskog saradnika i glavnog savetnika u ratu protiv Turaka, za ovlašćeno lice ruskog imperatora u činu pukovnika imenovan je hercegovački Srbin Mihail iz slavnog roda Miloradovića.

Pukovnik Miloradović je s carskom proklamacijom došao na Cetinje, gde je u martu 1711. proglašen ustanak. Sultan je sledeće godine poslao kaznenu ekspediciju, koja je surovo ugušila ustanak i podstakla još jedan talas seoba.

- Posle događaja 1712. carski agent Miloradović ponovo je otišao u Rusiju, gde ga je lično imperator darežljivo nagradio za uspešno obavljen zadatak - navodi Nikolajev. - Tako je jedan ogranak Miloradovića zauvek ostao u Rusiji, primivši malorusko plemstvo.

Mihailo Miloradović je dobio posede i komandu nad pukom zaporoških kozaka, a njegov unuk Petar je napredovao do službe na dvoru Jekaterine Druge.

- Mlađi Petrov brat Andrej učestvovao je u sedmogodišnjem ratu s Prusijom, a zatim u ratu s Turcima - navodi istoričar S. S. Šulc, daleki potomak Pavla Miloradovića. - Sa Suvorovom komandovao je ruskim armijama u bici kod Kozludže, gde su Turci doživeli strašan poraz. On je 1799. proizveden u čin generala.

Njegov sin Mihailo već kao 19-godišnjak bio je potporučnik Ismailovskog puka. Samo deset godina kasnije on postaje general-major.

- U bici kod Austerlica protiv Napoleona, Miloradović u teškim uslovima sa svojih 4.000 vojnika odbija napade 10.000 Francuza - navodi S. S. Šulc. - Posebno se proslavio besprimernom hrabrošću u Borodinskoj bici.

Ubistvo Mihaila Miloradovića

Po okončanju rata, Miloradović je postao najodlikovaniji aktivni oficir ruske vojske, a 1813. je dobio i naslednu grofovsku titulu. Pet godina kasnije postao je peterburški vojni general-gubernator, komandant Garde i član Državnog saveta.

Kad je umro car Aleksandar Prvi, Miloradović se umešao i u pitanje nasledstva krune. Kada su mladi gardijski oficiri, nezadovoljni ponašanjem Romanovih, 14. decembra 1825. pokrenuli pobunu na Senatskom trgu i Miloradović je izašao među njih i svojim autoritetom je gotovo smirio ustanak. Tad mu je u leđa pucao levičarski radikal Petar Kahovski. Stari ratnik je zahtevao da vidi zrno kojim je upucan.

- Hvala bogu, nije vojnički - odahnuo je kad su mu pokazalo revolverski metak. Njegova poslednja volja bila je da car oslobodi sve njegove seljake od kreposne obaveze.

Oktobarska revolucija podelila je i Rusiju i Miloradoviće. Neki su kao "beli" otišli u inostranstvo, a drugi su ostali sa "crvenima" i ponovo se dokazali kao odani oficiri. Takav je bio Rodion Nikolajević Miloradović, potomak junaka Otadžbinskog rata protiv Napoleona, postao je heroj Velikog otadžbinskog rata protiv Hitlera.

Grof Aleksandar G. Miloradović (1886-1952), junak Rusko-japanskog rata i Prvog svetskog rata, kao belogardejac je emigrirao. Posle njegove smrti 2. januara 1952. godine, potomci njegovog brata od strica Nikolaja, takođe carskog oficira, trebalo je da traže od ruskog cara da naslede grofovsku titulu. Međutim, pošto su poslednji Romanovi odavno pobijeni, Nikolajev sin Serafim Miloradović (1929-2008) prosto je preuzeo grofovsku titulu. Živeo je u Francuskoj, Nemačkoj, Belgiji i Velikoj Britaniji.

Njegova kći Aleksandra Serafimović grofica fon Miloradović, kako njeno titularno ime navode u Nemačkoj, rođena je 1960. u bavarskom dvorcu Sunšig, a 1987. udala se za hercoga Rudolfa fon Kroja, sina hercoga Karla fon Kroja i princeze Gabrijele fon Bajern. Rodila je šestoro dece i bila je veoma poznata po humanitarnom radu kao dama Malteških vitezova i član odbora Fondacije biskupa Hajnriha Tenhumberga. Doktorirala je 2004. na Sorboni s tezom "Sovjetski disidenti u Nemačkoj". Posle duge i teške bolesti umrla je u 55. godini, a s njom je praktično nestala i grofovska kuća Miloradovića.

Mihailo Miloradović


SRBI - MALORUSKO PLEMSTVO

ROD Miloradovići upisan je u rusku knjigu dvorjanstva.

U rodoslovnoj knjizi Miloradovića upisano je 255 muških i ženskih predstavnika roda. Stupali su u brak uglavnom sa predstavnicima maloruskog dvorjanstva.

General pešadije Mihail Andrejević Miloradović je 1813. nagrađen titulom grofa ruske imperije za zasluge u ratu protiv Napoleona, a njegovom smrću 15. decembra 1825. je ugašena grofovska grana Miloradovića.

Drugi put je titula grofa ruske imperije dodeljena, odnosno dozvoljeno njeno korišćenje, "za ovekovečenje uspomene na generala Mihaila Miloradovića" koji nije imao direktnih naslednika, praunuku njegovog strica Petra Miloradovića, Grigoriju Aleksandroviću Miloradoviću.


KOMUNISTI DIGLI U VAZDUH LAVRU

General Mihailo Miloradović je sahranjen u Crkvi Svetog duha Aleksandro-nevske lavre, koju su komunisti digli u vazduh 1937. godine. Srećom, nadgrobna ploča i njegovi zemni ostaci su spaseni i preneseni u muzej Blagoveštenske crkve, gde se i danas nalaze.