BEOGRAD - U Beogradu je danas, komemorativnim manifestacijama obeleženo 100 godina od pogibije narednika Mihajlo Petrović, prvog pilota koji je stradao u istoriji ratnog vazduhoplovstva Srbije.

Na njegov spomenik na Novom groblju vence su položili član Gradskog veća Darko Božić, predstavnici Komande vazduhoplovstva, Udruženja penzionisanih vojnih letača i padobranaca, Vazduhoplovnog saveza Srbije, Udruženja pilota "Kurjaci sa Ušća", SUBNOR-a i mnogobrojni poštovaoci.

Nakon komemoracije i opela, u Galeriji "Ikar" Doma vazduhoplovstva u Zemunu otvorena je izložba pod nazivom "Sećanje na vazduhoplovne žrtve", saopštila je gradska uprava.

Na današnji dan pre tačno 100 godina poginuo je narednik Mihajlo Petrović, prvi pilot koji je stradao u istoriji ratnog vazduhoplovstva Srbije.

U Srbiji je odluka o formiranju "Vojne aeroplanske jedinice" doneta i formalno, krajem decembra 1912. godine. Prvu eskadrilu sačinjavalo je tada šest aviona. Kraljevina Srbija bila je jedna od prvih zemalja koja je formirala ratno vazduhoplovstvo.

Petrović je poginuo u borbama nad Skadrom u sklopu vojnih operacija tokom Prvog balkanskog rata.

Rođen je u selu Vlakča, nedaleko od Topole, 14. juna 1884. godine. Pohađao je Vojno-zanatsku školu u Kragujevcu, završio podoficirku školu u tom gradu. Izvesno vreme boravio je u Rusiji. Važio je za talentovanog slikara, pisao je poeziju.

Službovao je u Nišu, Kragujevcu i Beogradu. Kada je srpsko vojno Ministarstvo objavilo konkurs za avijaciju 1912. godine, Petrović je primljen u prvu grupu od šest kandidata za školu avijacije. Završio je francusku pilosku školu juna 1912. godine i bio prvi srpski pilot koji je dobio pilotsku diplomu.

Na avionu tipa "farman" u sastavu "Primorskog aeroplanskog odreda' 1913. učestvovao je u operacijama oko Skadra, gde je i poginuo, ispavši iz aviona nakon što je letelica bila nezgodno zahvaćena vazdušnim strujama.

Ovaj slučaj poslužio je kao povod da sistem vezivanja pilota ubuduće bude bitno ozbiljniji. Piloti pre toga nisu nosili padobrane.

Petrović je sahranjen kod crkve u selu Barbaluši 21. marta 1913. godine. Po završetku Balkanskih ratova, aprila 1914, njegovi posmrtni ostaci preneti su na Cetinje i tu sahranjeni. Tridesetih godina njegovi posmrtni ostaci preneti su na Novo beogradsko groblje gde su sahranjeni u porodičnu grobnicu.