Komentar: Sveti Sava

SVETI Sava, prvi arhiepiskop autokefalne samostalne Srpske pravoslavne crkve, prvi prosvetitelj, i prvi zakonodavac u srpskom narodu, definitivno je proteran iz škola u Crnoj Gori.

Od školske slave ni govora, od mesta u čitankama ni slova, verovatno zbog latinice kojom se štampaju udžbenici i knjige u Crnoj Gori. Za razliku od zvanične, narodna Crna Gora se svetitelju, čiji koreni su vezani za njeno srce, još jednom odužila brojnim liturgijama u svakom hramu Mitropolije crnogorsko-primorske, ali i svečanim akademijama gotovo u svakom gradu. Čak i tamo gde su u većini pripadnici muslimanske veroispovesti, čiji predstavnici su prisustvovali tim svečanostima.

Poruka države je jasna. U Crnoj Gori ne samo da nije poželjan Sveti Sava, već je reč o nečem mnogo opasnijem - nastavku državnog progona SPC, započetog proterivanjem sveštenstva, anatemisanjem mitropolita Amfilohija Radovića u režimskim medijima, prikriveno, pa onda i iz usta zvaničnika.

Ne treba se čuditi tim marifetlucima vlastodržaca, koji su u mnogo čemu slični Sinan-pašinom nepočinstvu. U želji da izgrade crnogorskog natčoveka, koji nema nikakvih dodira sa srpstvom, Milova vlada je, recimo, Turskoj ponudila gradnju kulturnog centra na Nemanjinoj obali (kasnije preimenovana u Bulevar Svetog Petra Cetinjskog), na mestu gde je rođen Savin otac, Stefan Nemanja, rodonačelnik dinastije Nemanjića, koga pravoslalje slavi kao Svetog Simeona Mirotočivog.

Ima tu nekog paradoksa. Jer ta ista Turska, koja uz pomoć Mila izgoni Nemanju sa Ribnice, u Vasojevićima, recimo, nije zabranjivala da se slavi Sveti Sava. I na turskom dvoru jedan od zvaničnih jezika bio je srpski, koji je danas, gle ironije, voljom vlasti proteran iz crnogorskih škola, sudova, policije...