Komentar: Migrant

BEOGRADSKA zaverenička kafana iz vremena Mlade Bosne, "Zlatna moruna", proteklih meseci je bila stecište Beograđana mlađe i srednje generacije, ali i migranata sa Bliskog istoka. Sedeli su razdvojeni redom bilijarskih stolova, jedni pili pivo, drugi sokove i kiselu vodu, udaljeni kao dva sveta, u istoj kafani od globalnog značaja.

Prekjuče se nedaleko odatle, u centru srpske prestonice, dogodio zločin koji priliči vilajetima sa početka prošlog veka, u koje su, baš iz "Zlatne morune" polazili četnici za Staru Srbiju. Linč. Poveća grupa ljudi sa noževima i ostalim alatkama opkolila je nesrećnika i ubila ga.

Naše društvo to što se dogodilo pretežno tumači na sebi svojstven način - okretanjem glave u drugu stranu. To nisu naša posla. Pobili se među sobom. Što bi mene dirali? I time Srbija ponavlja grešku koju su učinila bogatija i razvijenija društva Zapadne Evrope.

I u Parizu su se, na primer, decenijama slabo zanimali za ono što među sobom rade doseljenici iz zemalja koje sa domaćinima ne dele ni životne navike, niti osnovne vrednosti. Izolovali su te ljude po perifernim naseljima gde jedva da je i policija zalazila, a onda je, jednog dana, njihov grad postao ratište.

Zato postoje dobri razlozi da se pokaže, koliko je moguće, da Srbija jeste država - i humana, ali i stroga prema onima koji krše civilizacijske norme. Sa građanima koji će se prisetiti da imamo i mi svoje huligane, da je, baš u blizini, pre više od deceniju i po ubijen glumac Dragan Maksimović, a zločinci do danas ostali nepoznati, naravno, moguće je samo složiti se, i zajedno insistirati da u našem gradu i našoj zemlji ne važe pravila zabačene i nasilne kafančine.