Komentar: Hram

E KAD Crkva Hrista Spasa u Prištini ne bi bila od betona, kad bi se mogla vazneti na nebo, na Taru ili u portu Kalenića... Jedino tako, kao u viziji Desanke Maksimović, ovaj hram mogao bi da se sačuva od skrnavljenja, napada, prljanja i pretnji.

Stvarnost je, međutim, daleko od poezije. "Demokratskom" režimu u Prištini, iako nezavršena, crkva u centru grada godinama je trn u oku. Žulja albanske zenice, koje ne žele da vide ništa što pokazuje srpsko, hrišćansko, pravoslavno, što ne reći i civilizivano, lice ovog grada. Smeta crkva, isto kao i krst, Hrist, ćirilica, pa čak i prosto i dobronamerno na ulici izgovoreno "dobar dan".

Prištinski hram nije podelio sudbinu crkava i manastira u Mušutištu, Koriši, Đakovici ili Nerodimlju, koji su minirani i srušeni do temelja. I to mu je neoprostivi greh. Ne zaboravlja se ni da je 1999. bio jači od eksploziva podmetnutog pod njegove stubove.

Na njegove zidove, zato, Albanci su prethodnih godina bacali kamenje, peli se, mokrili, nanosili farbu, skrnavili ih snimcima vređanja, mržnje i prostakluka.

Za poslednji atak zloupotrebljena je crna sudbina nestalih u ratu i bol njihovih porodica. Postojanje navodne masovne grobnice ispod Crkve Hrista Spasa nije ništa drugo nego podrivanje njenih temelja i još jedan pokušaj rušenja sakralne građevine. Sve dok panorama Prištine ne bude svedena na minarete i građevinske monstrume podignute na temeljima srpskih kuća.

Hram Hrista Spasa odoleva i, kao i onih četrdesetak Srba koji uprkos svemu i danas žive u glavnom gradu Kosova, nesrećan je simbol multietničnosti kosovskog društva. U kom, dok se stav vlasti u Prištini drastično ne promeni, neće biti sreće ni za ljude, ni za hramove.