GRADSKI oci u Novom Pazaru odlučili su da na zvaničnom sajtu lokalne zajednice ispričaju svoju verziju istorije i šta se dešavalo u Sandžaku i na Balkanu. Na internet-prezentaciji, pored opštih informacija o lokalnoj zajednici, nalaze se istorijski podaci i važni datumi, koji se u pojedinim delovima ne slažu sa zvaničnom istorijom koja se nalazi u udžbenicima koje je odbrila Republika Srbija.

U spornim tekstovima navodi se da su Bošnjaci kao narod stariji od Srba, koji su ime dobili tek tokom 10. veka, odnosno 300 godina kasnije po dolasku na Balkan.

Srbi se optužuju da su, nakon što su primili hrišćanstvo, krenuli u „srbizaciju“ ostalih naroda, odnosno slovenizaciju Ilira i Vlaha. U delu koji se odnosi na srednji vek, piše da su Rašani bili posebno slovensko pleme, kao i da se nemanjićki Ras ne može smatrati ranom prestonicom Srbije. Prema napisanom tekstu, Iliri su najstariji narod na Balkanu, a značajan broj Bošnjaka upravo vodi od njih poreklo. Da bi se našla kopča naroda iz srednjeg veka sa današnjim Bošnjacima, navodi se da su bosanski bogomili imali slično verovanje kao što je islam?!

Tekstovi iz novije istorije obiluju informacijama o ugnjetavanju, raseljavanju i ubijanju bošnjačkog življa. Bez ijedne reči o stradanjima drugih naroda koji naseljavaju ove prostore. Žestoko je napadnuta i pravoslavna crkva, koja se optužuje da je 1711. godine organizovala genocid na severu Crne Gore, kada je uoči Badnje večeri, izvršena „istraga poturica“. Po njihovim navodima, tada je ubijeno oko 1.000 ljudi.

KRALJ TVRTKO PREMA neimenovanim, ali „najnovijim“ naučnim istraživanjima sa novopazarskog sajta, kaže se da bosanski ban Tvrtko I Kotromanić nije krunisan u Mileševi, za kralja „Srbljem, Bosne, Primorija i Zapadnih strana“, već da ga je za kralja Bosne krunisao „djed bosanske (bogumilske) crkve“. Na sajtu se navodi i da je prema „nekim“ istorijskim podacima Novi Pazar u drugoj polovini 17. veka imao oko 30.000 stanovnika i da je bio jedan od najvećih gradova tadašnje kontinentalne Evrope.

Na pitanje koji su istorijski izvori korišćeni prilikom pisanja ove istorijske čitanke, Azem Hajdarević, načelnik Odeljenja za društvenu delatnost Novog Pazara kaže da je to literatura nekolicine doktora nauka sa prostora bivše Jugoslavije, među kojima se izdvajaju Ejup Mušović i Mustafa Memić.

Srpski istoričari oštro negiraju neke delove tekstova. Milutin Živković, istraživač i saradnik Instituta za srpsku kulturu, posebno se osvrnuo na deo koji je posvećem Aćifu Hadžiahmetoviću Bljuti, koga deo bošnjačke javnosti posmatra kao heroja.

- Hadžiahmetović ima i kontroverznu stranu svog političkog delovanja, koja u tekstu nije navedena. On je pripremio svečani doček nemačkim okupacionim snagama u Novom Pazaru 16. aprila 1941. godine i banket u čast okupatorske vlasti. Bio je član Albanskog narodnosnog saveza sa Kosova i Metohije koji je radio na prisajedinjavanju ovih krajeva Velikoj Albniji, organizotor mitinga na kojem je proglašeno pripajanje Novog Pazara Velikoj Albaniji u junu 1941. godine - kaže Živković.

Istoričar Uroš Šešum osvrnuo se na deo koji kaže da je muslimansko stanovništvo na prostoru Beogradskog pašaluka početkom 19. veka bilo većinsko, odnosno da su u jedanaest nahija ovog pašaluka oni predstavljali 58 odsto stanovništva.

- Smederevski sandžak, odnosno Beogradski pašaluk, kako se kolokvijalno naziva, sastojao se od 12. nahija. Procenat muslimanskog stanovništva u pašaluku pred izbijanje Prvog srpskog ustanka 1804. grubo je naduvavanje brojeva. Prema tvrdnjama autora, ispalo bi da je srpska manjina u Beogradskom pašaluku, podigla pobunu i proterala većinske muslimane koji su kontrolisali sva strateška i utvrđena mesta i raspolagali nesagledivo većim arsenalom i finansijskim resursima - kaže Šešum.

Prema procenama srpske istoriografije, pašaluk je naseljavalo između 250.000 i 350.000 Srba, do 30.000 Turaka i još nekoliko hiljada muslimanskih i pravoslavnih Cigana, Jevreja, Grka i Cincara.