Vlada Marković: Almaz mi je prste lomio!

DERVENTA - Omča koja se, podizanjem optužnice za ratne zločine nad srpskim civilima počinjene tokom proteklog rata, steže oko američkog državljanina poreklom iz BiH Almaza Nezirovića (52), poznatijeg kao “krvnik iz Dervente”, među brojnim derventskim logorašima mučenicima, nagnala je 57-godišnjeg Vladu Markovića da se priseti svog stradanja. On sa nestrpljenjem čeka susret sa svojim tamničarem, ali, ovoga puta, pred deliocima pravde, kako bi mu pokazao da je preživeo njegova zverstva, mada se od strane hrvatskog Crvenog krsta još vodi kao nestala osoba!

Ovaj derventski logoraš, predratni vozač i čuvar ovdašnje “Ukrine”, jedan je od osam logoraša koji su nedavno dali svoj iskaz o pretrpljenim torturama. Na osnovu tih upečatljivih i potresnih svedočenja, krajem juna, Nezirović je u Virdžiniji i zvanično optužen za zločine nad srpskim civilima, koje je počiniko kao čuvar zarobljeničkog logora „Rabić“, nadomak Dervente.

Vlado Marković je po prvi put pristao da progovori o nekim od zlodela Almaza Nezirovića, čija je specijalna metoda bilo lomljenje prstiju “kojima se Srbe krste”!

- I danas, 19 godina posle logoraške torture, u noćnim košmarima često mi se pojavi Almaz, uz strašnu oluju i udar groma, zapravo udar njegove palice po mojim prstima - otvara dušu za “Novosti” Vlado Marković. - U ušima mi odzvanjaju njegove zlokobne i zaglušujuće reči “da nam prste lomi zato što se mi Srbi ne molimo kao alahovi i papini podanici”.

Vlado Marković je samo jedan od više od 500 Srba iz Dervente koji su prošli golgotu nakon okupacije hrvatske i muslimanske vojske. Na Vaskrs 26. maja 1992. godine spaljeno je i porobljeno selo Čardak, a on se prvo našao u novootvorenom logoru u centru grada, bivšoj zgradi Doma JNA. Potom slede stravične torture u logorima Rabić, Poljari i Polje.

Tu su Srbi skidani i postrojavani goli, kao od majke rođeni, terani da jedan drugog ljube u stražnjicu, da hodaju na kolenima, laju, grokću, jedu travu po kojoj su prethodno morali da mokre, da udaraju jedni druge... A potom je sledio Amlazov “specijalni” metod mučenja.

- Jednog dana u hangar logora Rabić doneli su školsku klupu, priseća se Vlado Marković. - Na nju smo morali da prislonimo tri prsta, a potom su sledili Almazovi udarci palicom. Uživao je, histerično i suludo se smejući, slušajući kako krckaju i pucaju naše kosti, dok smo padali mi u nesvest!

Najtežu finalnu torturu Vlado je doživeo između dva Broda, praktično na granici Hrvatske i BiH. Jedne noći ga je Almaz ostavio u besvesnom stanju u lokvi krvi, misleći da je mrtav, i potom stavio na spisak nestalih. Srećom, ubrzo potom, gotovo tromesečna Vladina golgota je završena razmenom i slobodom!