OSAM godina posle usvajanja izmena bibliotečkih kodova za srpski i hrvatski jezik, pri Kongresnoj biblioteci u Vašingtonu, ovo pitanje je neočekivano aktuelizovano i politizovano prošle nedelje na Skupštini odbora za standardizaciju srpskog jezika u SANU. Temperaturu je podiglo izlaganje profesora Miloša Kovačevića koji je zatražio da Narodna biblioteka Srbije poništi tu odluku, jer je štetna za srpsku kulturu. Po njegovom mišljenju, izmena koda ima za posledicu "da je sve što je napisano na latinici hrvatsko".

Na našu molbu da razjasni eventualni spor, Violeta Nešković Popović, rukovodilac Sektora za međunarodnu saradnju, informisanje i izdavačku delatnost Instituta za standardizaciju Srbije, tvrdi da je razgraničenje između dva jezika bibliotečkim kodovima na korist knjigama štampanim na srpskom jeziku, na oba pisma.

Zahtev za izmenu kodova, svojevremeno su zajedno podnele srpska i hrvatska nacionalna biblioteka, sa naše strane potpisnici su bili Sreten Ugričić, tadašnji upravnik NBS i Ivan Krstić, u to vreme v. d. direktora Instituta za standardizaciju Srbije.

- Ovo potpisivanje Sretena Ugričića i Ivana Krstića, o tzv. priznanju "hrvatskog", uz to što se podrazumeva da pod hrvatskim ide sve što je štampano latinicom, pokazuje da Hrvati i dalje mogu "gusariti po srpskoj kulturnoj baštini" kako god hoće, jer im, eto, to i Srbi dozvoljavaju, odričući se svega srpskog što je napisano latinicom - kaže za "Novosti" Kovačević. - Nije u pitanju odricanje samo od dubrovačke književnosti, nego i svega što je u srpskoj kulturi štampano latinicom u 20. veku. Setimo se da su prva sabrana dela Dobrice Ćosića, štampana latinicom krajem 60-ih godina u "Otokaru Keršovaniju" u Rijeci. Ne treba ni pominjati da je i u Srbiji neuporedivo više knjiga štampano latinicom nego ćirilicom u 20. veku. Zamislite da je to sve "hrvatski jezik"!?

Miloš Kovačević

Ovakvom odlukom, smatra Kovačević, Hrvati bi mogli da prave "prepreke Srbima u vezi sa priznanjem srpskog jezika u Evropskoj uniji":

- Navedeno priznanje zapravo je bibliotečko priznanje, ono nema nikakve veze sa lingvističkim kriterijumima identiteta jezika. To priznanje ne počiva, dakle, ni na jednom naučnom kriterijumu koji bi hrvatskom jeziku omogućio status lingvističkog jezika. U vezi s datim međunarodnim priznanjem tzv. hrvatskog jezika, pokazuje se da je ono, iako izvršeno u Vašingtonskoj biblioteci, zapravo srpsko (političko) priznanje, jer je ostvareno, bez konsultovanja sa srbistikom kao naukom i strukom, u korist srpske (srbističke) štete - zaključuje Kovačević.

Pitanje dodeljivanja adekvatnog međunarodnog koda za srpski jezik pokrenuto je još


krajem devedesetih godina. Postojao je problem, zato što
je međunarodnim standardom ISO 639-2:1998, srpskom jeziku bio dodeljen troslovni kod scc, odnosno nekadašnji kod za srpskohrvatski jezik na ćiriličnom pismu, a hrvatskom kod scr, nekadašnji kod za srpskohrvatski jezik na latinici.

- Posledica toga bilo je to da bibliotečka građa na srpskom jeziku štampana latiničnim pismom nije bila označavana na odgovarajući način - kaže za "Novosti" Violeta Nešković Popović. - Drugim rečima, knjige koje su bile objavljene na srpskom jeziku i štampane latinicom u periodu od 1991. do 1998. godine su označavane kodom scr, koji se do 1998. godine primenjivao za srpskohrvatski jezik na latiničnom pismu. U periodu od 1998. do 2008. godine taj isti kod primenjivao se za označavanje hrvatskog jezika.

Za održavanje standarda za kodove za jezike zadužena je Kongresna biblioteka u Vašingtonu kojoj su se obratile naše i hrvatske institucije za izmenu troslovnih kodova za srpski i hrvatski jezik.

Violeta Nešković Popović

- Suština predloženih izmena sastojala se u tome da se umesto koda scc za srpski jezik usvoji kod srp, a za hrvatski jezik umesto koda scr kod hrv - nastavlja sagovornica. - Kao uporište za predložene izmene, navedeno je da se u pomenutom standardu, kao osnovni kriterijum za dodeljivanje kodova za jezik, navodi mogućnost da zemlja koja koristi određeni jezik sama izabere i kod za njega. Takođe, s obzirom na to da isti standard sadrži troslovne bibliografske i terminološke kodove za jezik, i da su kao terminološki kodovi za srpski i hrvatski jezik u njemu već bili utvrđeni kodovi srp i hrv, najprihvatljivije rešenje bilo je da se novi bibliografski kodovi izjednače s postojećim terminološkim.

U junu 2008. izmene su odmah registrovane na sajtu Kongresne biblioteke u Vašingtonu koja je zadužena za održavanje standarda ISO 639-2 i liste kodova:

- Na toj listi može se videti da je troslovni kod za srpski jezik srp. Taj kod se primenjuje jedinstveno na sve publikacije na srpskom jeziku, i to kako na one štampane ćirilicom tako i na one štampane latinicom - zaključuje Violeta Nešković Popović.

BLAŠKOVIĆ: BEZ RAZLOGA ZA POLEMIKU

OD septembra ove godine pri Narodnoj biblioteci Srbije formiran je savet koji se upravo bavi problematikom kodifikovanja srpskog jezika, a čiji je član i upravnik Laslo Blašković.

- Nema razloga za uzbunu ili polemiku, jer je jasno da se pomenuti kod odnosi i na srpsku književnost na latinici, uostalom, otvorite bilo koji CIP i u to se možete uveriti - rekao je kratko za "Novosti" Blašković.