Pozorišna kritika: Mladost, od koje se nismo oprostili

ATELjE 212 je šezdesetogodišnjicu postojanja i uspeha obeležio dramskom sagom o Novom dobu, sunovratom nekoliko porodica sa decom, u drugoj polovini surovog dvadesetog veka, iz pera dramske spisateljice i pesnikinje, Milene Marković.

Sam pozorišni komad je, karakteristično za autorku, "nazubljen" oštricama sirovog života, "gole" istine i rok poezije, koja se u predstavi pevala kao song. Bez mnogo psiholoških detalja, Narodni heroj, Oficir, Pisac disident... prikazani su kao modeli, funkcije i proizvodi izvojevane pobede u Revoluciji. Majke su, karakteristično za stečenu poziciju revolucionara, potlačene, poslušne i, kada je Balerina u pitanju, razvratne, ili, kada se govori o Partizanki, suicidne. Deca su, posledično, previše pažena, razmažena, bahata i dekadentna. Ono što stvarno bolno gori u njima, kazuju kroz muziku, koja ih ne karakteriše toliko, koliko ih, svojom istinom, ubija... Deca (Princeza, Pesnik, Zlatni dečak, Ratnik, Muza) umiru mladi, roditelji ostaju da žive svoju starost, nedužni u svojim očima, ubeđeni da su učinili sve što su mogli za njihovu sreću.

Snežana Trišić, vodeća rediteljka mlađe generacije, etablirana kao delikatni tumač "borderlajn" stanja dramskih karaktera u evropskoj dramaturgiji, emotivno je pristupila dramskom predlošku Milene Marković. To se najviše vidi u skrupuloznoj ilustraciji surovih dramskih slika, koje su ostale ono što su bile na papiru, dramsko pesništvo, ali nisu, prečesto, zadobile svoje odgovarajuće pozorišno ruho. Previše ilustracije (scena porađanja, koja nema mnogo značenjskog opravdanja, batrganje u mizanscenu, konvencionalnost u pojavama roditelja) prilično su otupele oštricu pozorišnog komada "Deca radosti". Jasno je da se radost, ničim izazvana, iz pogleda roditelja, pretvorila u tugu, smrt njihovih maženih mališana je došla krivicom nekog drugog, uglavnom zbog rđavog emotivnog izbora. Samo muzika (Irena Popović) i odlična, značenjski snažna interpretacija songova (Pesnika, pre svega) održavale su tenziju, koju ova saga o sunovratu zaslužuje da ima, kada bi bila zaista rokerska, kada bi njena svrha bio bunt, i kada ne bi bila tako mlaka u svom pozorišnom obliku.

Pesnik (Filip Hajduković, bolji kao pevač nego kao glumac), Princeza (Jovana Gavrilović, odlična, kao i obično), Zlatni dečak (Marko Grabež, ubedljiv), zanimljiv Ratnik (Miodrag Dragičević), Muza (Milica Trifunović, vrlo dobra), "umrli mladi", kako im je prorekao Anđeo ekstaze (Bojan Žirović, bolji u prvom, nego u drugom delu predstave), lavovski su se borili za svoju smrt, koja je od početka bila njihova sudbina. Da li ih je ubio heroin, ili "krivica predaka", nevažno je u vremenu, gde žive oni, koji su nedostojni toga, gde roditelji sahranjuju svoju decu, okupirani sobom samima... Previše klišea, banalnosti, ilustracije bilo je u prikazu većine roditelja nekada mladih (i živih): Pesnikova majka (Gorica Popović), Narodni heroj (Nenad Ćirić), Oficir (Marko Gvero), Partizanka (Milica Mihajlović), Balerina (Radmila Tomović), Muzina majka (Isidora Minić), Ratnikova majka (Katarina Žutić), Četnik (Vladislav Mihailović), Pisac disident (Miodrag Krstović).

Ostaje utisak da je, u praizvedbi komada "Deca radosti" Milene Marković, propuštena prilika da se na sceni dobije oštra kritika našeg mentaliteta i društva, koji, udruženi, niti su tada dali šansu da se (pre)živi, niti je daju sad.