Simić: Bećković je srpski Hajdeger iz Rovaca

O Matiji Bećkoviću i njegovoj razuđenoj poeziji napisano je mnogo prikaza, eseja, studija i teorijskih članaka još od pojave njegove prve zbirke. Ovih dana beogradska "Prosveta" štampala je monografsku studiju Željka Simića "Matija - rovačka ontologija i post-postmodernizam".

U ovoj filozofskoj studiji Simić pokušava da dokaže aktuelnost Bećkovićevih stihova, da savremenom čitaocu ukaže da njegovi naoko arhaični stihovi mogu biti putokaz za razumevanje postmodernog doba, koje i nadalje izaziva nedoumice, čuđenje, pa i strah kod običnog čoveka. U tom smislu autor u najprisniju vezu dovodi misaone učinke jednog od najvećih filozofa 20. veka Martina Hajdegera i ontološke aspekte rane Bećkovićeve poezije.

Ono što, prema kritičarima, predstavlja najznačajniju vrednost Simićeve studije, jeste nepokolebljiv utisak da on dvojicu mislilaca nije veštački, zbog površnog efekta, doveo u srodničko područje, već je kroz temeljnu analizu njihovih tekstova dokazao da su obojica - svaki u svojoj formi "mišljenja i pevanja" - naslućivali vreme potpune prevlasti tehnicizma nauštrb uspravne egzistencije čovekovog bića. Simić opaža da se u samom jezgru rovačkih stihova nalazi upravo pitanje središta kao pitanje mere, ili, preciznije, antičko pitanje mere i umerenosti.

SAMERAVANjE

KAKO s razlogom ističe Bogdana Koljević u pogovoru ove provokativne knjige, i za filozofa i za pesnika poetsko stvaranje pojavljuje se kao ontološko merenje i sameravanje, tj. pisanje poezije i izranjanje stihova prepoznaje se kao lik čovekove mere i mere stvari i sveta u celini.