SVET je u jesen 1998. godine bio zgrožen kada je na planini Klečka i u istoimenom selu, koji dominiraju iznad Štimlja i Orahovca na Kosovu i Metohiji, pronađen krematorijum - krečana puna nagorelih ljudskih kostiju. Znalo se da je Klečka bila sedište jednog od štabova terorističke OVK, ali tada nije bilo jesno koja od njenih brigada je tu stolovala i koji su to njeni komandanti činili najstravičnije zločine u 20. veku - žive ljude bacali u užarenu masu rastopljenog kreča!
MUP Republike Srbije je ovih dana otklonio i tu dilemu. Podneta je krivična prijava Tužilaštvu za ratne zločine u Beogradu protiv 23 pripadnika 121. brigade OVK, koja je delovala na prostorima tri kosmetske opštine - Štimlja, Lipljana i Glogovca. Tokom 1998. godine, kada su na tim prostorima činjena neviđena zverstva, govorilo se da ih izvodi „crnoljevska grupa“, čija je baza bilo uzvišenje Dulje, koje Crnoljevskim klancem razdvaja kosovsku visoravan od metohijske ravnice.
U tom klancu, terorističke grupe su tokom 1988. godine minobacačima, topovima, snajperskim puškama i automatskim oružjem sa Dulja zasipali vojne i policijske kolone. Iz autobusa i privatnih kola otimali su civile Srbe, ali i Albance koji su u to vreme radili u nekom od državnih organa Srbije.
U krivičnoj prijavi MUP-a Srbije navodi se da su osumnjičeni pripadnici 121. brigade OVK sprovodili sistematsku kampanju nasilja i terorisanja nad civilima s jednim jedinim ciljem - etničkim čišćenjem Kosova od Srba i svih koji se nisu slagali sa nasiljem OVK.
Samo nekoliko žrtava koje su preživele torture ove terorističke grupacije zna kakvim su sve mučenjima i zverstvima bili izlagani oni koji su prošli kroz tri njihova logora: „Krajmirovci“, „Klečka“ i „Lapušnik“. Od stotine ljudi, i Srba i Albanaca, samo je dvoje preživelo, odnosno pušteno iz njih. Svi ostali, znani i neznani, završili su u raznim jamama i krečanama, bez ikakvog obeležja.
Logor OVK u selu Krajmirovci bio je smešten u tamošnjoj osnovnoj školi. Bio je prolaznog tipa. Tu su od kidnapovanih Srba i Albanaca uzimane prve izjave uz najteža mučenja. Uslovi su bili krajnje neljudski. Najveći broj otetih Srba držan je u obližnim štalama.
Iz tog „prihvatnog“ logora OVK, zatvorenici koji su bili krivi samo zato što su Srbi i što su se usudili da se kreću teritotijom koju je kontrolisala OVK, ili Albanci samo zato što su priznavali državu Srbiju, odvođeni su u zloglasni logor „Klečka“. I tamo su držani u jednoj štali, bez prozora i svetlosti. Nije im dozvoljavano da izlaze. U toj prostoriji su vršili nuždu, a dnevno su dobijali po komad hleba i litar vode u plastičnim flašama. U toj štali žrtve su bile vezane lancima. Odatle su odvođeni na preki sud. A, onda na egzekuciju. Neki su streljani vezani žicom i bacani u krečanu, a drugi su živi bacani u živu vatru. Među njima, kako je pokazala ekspertiza pronađenih kostiju, bilo je i žena i dece.
One, koje zbog malih kapaciteta krečane na Klečki nisu tu streljali i spalili, odvođeni su u treći logor 121. brigade - „Lapušnik“ u Drenici kod Glogovca. I tamo su ih čekali krajnje nehumani uslovi. Stražari su ih neprekidno tukli, vršili nad njima psihičku torturu, a onda ih redom streljali. Sa Lapušnika, tela ubijenih su razbacivana po raznim jamama širom Metohije, a posebno s leve strane Drima uz reku Mirušu.
Prema krivičnoj prijavi, svi osumnjičeni terete se da su od juna do oktobra 1998. godine na području pomenute tri opštine, učestvujući u zločinačkom udruženju, izvršili krivična dela protivpravnog lišavanja slobode, zatvaranja, mučenja, okrutnog postupanja i ubijanja srpskih i albanskih civila, čime su izvršili ratni zločin i pogazili sve norme međunarodnoga ratnog prava.
Dugačak je spisak zlodela koja su Fatmir Ljimaj, njegovi komandanti i pripadnici OVK počinili tokom leta te 1998. godine. Dana 29. juna, na putu Priština - Prizren, u selu Crnoljevo, zaustavili su autobus đakovičke registracije i iz njega izveli sve koji nisu Albanci. Među njima su bili civili Vojko i Ivan Bakrač, Đorđe Ćuk i Stamen Genov, pripadnik bugarske nacionalne manjine i pripadnik VJ. Tokom prve noći u prihvatnom logoru u Krajmirovcu, najviše je mučen Stamen Genov, jer je kod njega pronađena vojna legitimacija. Odatle su svi odvedeni u logor „Lapušnik“. Tamo su iznova ispitivani i mučeni. Videli su kako stražari OVK ubijaju zatvorenike koji su pre njih tu dovedeni.
Vojko i Ivan Bakrač su posle devet dana zatočeništva, uz posredovanje Međunarodnog komiteta Crvenog krsta oslobođeni. Stamen Genov i Đorđe Ćuk su streljani. Posmrtni ostaci Genova pronađeni su 2005. godine u jami u blizini Mališeva, a Đuk se i dalje vodi kao „nestalo lice“.
Sinišu Blagojevića, radnika „Srbija šume“, pripadnici „crnoljevske grupe“ kidnapovali su 24. juna 1998. On je posle mučenja u Lipovici odveden u logor „Klečka“. Tamo je zlostavljan i bačen u užarenu krečanu, jer njegovo telo ni do danas nije pronađeno.
Sudbinu Siniše Blagojevića, doživeli su i Albanci Adem Krasnići, Ismail Barbatovci, Adem Hodža, Hasan Hodža, Ljutvi Đumšiti, Hetem Redžaj, Agim Ademi, Vebi Ćerimi i mnogi drugi, koji su kidnapovani samo zato što su bili ili šumari, ili poštari, ili kuriri u opštinama. Odvođeni su u dva logora „Klečka“ i „Lapušnik“. Oni koji su mučeni u logoru „Klečka“ vode se kao „nestali“, iako se zna da su spaljeni u krečani, a neki koji su ispitivani u „Lapušniku“, gde su i streljani, identifikovani su u pojedinim masovnim grobnicama.
Počinioci svih ovih nedela, konačno su imenovani. MUP Srbije protiv njih ima „brdo“ materijalnih dokaza. Istina je da su oni nedostupni srpskim vlastima, ali pravda ih čeka.

MASAKRI
Ljimajevi komandanti logora i stražari bili su surovi prema svim zatvorenicima. Na Klečki su, recimo, mudžahedini pre bacanja srpskih civila u krečanu, svima odsecali glave i ritualno ih sabljama masakrirali. Slike tog rituala, te 1998. godine, obišle su svet, ali i tada i sada ti teroristi smatrani su „borcima za slobodu“.

ČELIK - ZMIJIN SABORAC
KRIVIČNOM prijavom za ratni zločin nad civilima obuhvaćeni su: Fatmir Ljimaj, zvani Čelik. On je bio komandant 121. brigade OVK i njemu su bili potčinjeni sve starešine i vojnici u njoj. Drugi na listi je Hadži Šalja, komandant vojne policije OVK, a zatim slede Nedžmi Krasnići, komandant logora „Klečka“, Šukri Buja, komandant Drugog bataljona 121. brigade OVK, Ramiz Ćerići i Elez Durmiši, Bujini zamenici, kao i Heset Sahiti, Haradin Balja i Isak Musliu, svi komandiri četa i komandanti logora „Lapušnik“. Među osumnjičenima su vojnici i stražari u logorima OVK Ajvaz Karpuzi, Gafur Dugoli, Bekim Bitići, Hasan Sahiti, Refki Mazreku, Daut Mizi, Fadilj Kastrati, Osman Vunići, Murtez Kastrati, Šaban Mustafa, Naim Šamoli, Azem Oluri, Haljilj Oluri i Martin Kolja.
Komandant Fatmir Ljimaj sve vreme rata bio je uz Hašima Tačiju, zvanog Zmija, koji je bio komandant GŠ OVK. Ljimaj je Tačiju prvi pružio zaštitu kada se vratio iz Rambujea sa potpisom na dokument u kojem nije garantovana nezavisnost Kosova.