POTPISUJUĆI pismo u odbranu patrijarha Irineja, napadnutog zbog „netolerancije“ prema LGBT populaciji, imao sam pred sobom činjenice. Jasne i nemilosrdne.

U Srbiji je, od popisa 2002. do popisa 2011, manje (bez rata, bez sankcija!) 400.000 stanovnika - neki su otišli van zemlje, drugi pod zemlju. Svake godine umire 30.000 ljudi više nego što ih se rodi. Umesto da se milion evra uloži u podršku rađanju i višedetnim porodicama, one su potrošene na paradu onoga što stručnjaci nazivaju „političkim homoseksualizmom“.

Parada ponosa“, na kojoj su nošene slike koje vređaju patrijarha Irineja i mitropolita Amfilohija, održana je, sasvim simbolično, 2014, kada obeležavamo stogodišnjicu herojstva srpskih vitezova čiji sistem vrednosti je porodicu i rađanje imao na prvom mestu.

Danas nam se, posle parade, nudi LGBT priča u udžbenicima („Bajka o princu i princu“, kao u „naprednim“ zemljama ), redefinisanje braka i zahtev da homoseksualci usvajaju decu (o tome u knjizi Slobodana Antonića „Moć i seksualnost/Sociologija gej pokreta“). Ide se i dalje. U „naprednoj“ Nemačkoj tzv. etički komitet je od Vlade već tražio odobrenje incesta.

Braneći stav patrijarha Irineja, branio sam zdrav razum i budućnost porodične Srbije.