SVI moderni revizionisti balkanske istorije i tvorci stavova o pravu Albanaca na Kosovo, srpskoj agresiji i aneksiji Kosova, navodnim kontinuiranim zločinima Srba nad Albancima, uzore nalaze u čuvenom Karnegijevom izveštaju međunarodne komisije o istrazi uzroka i dešavanja u balkanskim ratovima, objavljenom 1914. godine, nakon posete članova komisije lokacijama gde su se vodile borbe ili gde su se desili zločini, u periodu između 2. avgusta i 28. septembra 1913. godine. Tamo su imali priliku da intervjuišu mnoge preživele svedoke i učesnike balkanskih ratova. Inače, komisiju je činilo osam uglednih profesora univerziteta, novinara, političara, poslanika i senatora iz Austrije, Francuske, Nemačke, Velike Britanije Rusije i SAD.

Ova komisija, koja je trebalo da objektivno i nepristrasno utvrdi i prikaže sve strahote i zločine počinjene tokom balkanskih ratova, pretvorila se u instrument optužbi na račun Bugarske, Grčke i Srbije o navodnim zločinima njihovih vojski, ali i neregularnih jedinica prema muslimanskom, turskom i albanskom stanovništvu.

KARNEGIJEVA fondacija je osnovana 1910. godine sa zadatkom da promoviše i unapređuje međunarodni mir i razumevanje. Fondacija je u jeku ratova na prostorima bivše SFRJ, 1993. godine, objavila i reprint izdanje Karnegijeve komisije - "Drugi balakanski ratovi. Izveštaj Karnegijeve fondacije sa novim uvidom i razmišljanjima Džordža Kenana o sadašnjem konfliktu", s predgovorom Martina Abramovica, predsednika Karngijeve fondacije, nekadašnjeg pomoćnika američkog državnog sekretara i ambasadora SAD u Turskoj, i uvodnikom The Balkan Crises: 1913 and 1993, koji je priredio Džordž Kenan, jedan od najpoznatijih američkih diplomata druge polovine 20. veka.

Klišei koje su zastupali Abramovic i Kenan u predgovoru i uvodu reprint izdanja Karnegijevog izveštaja, kao i teze i neproverene činjenice i ocene iznete u samom izveštaju, često su koristili i Noel Malkolm i Miranda Vikers i, kasnije, Holm Zundhauzen, u konstruisanju poluistina i neistina u vezi sa statusom Kosova i Metohije, etničkoj slici, zločinima koji su činjeni...

ONI su, kako s pravom ističe Mile Bjelajac, vršili redukovanu recepciju prošlosti, odnosno istorijskih činjenica. Tako, na primer, Abramovic napominje da je ambicija stvaranja velike Srbije pokrenula balkanske ratove. Džordž Kenan konstatuje da nigde kao na Balkanu moderni nacionalizmi nisu bili toliko agresivni i nisu toliko indoktrinirali političare i oficire kao u novokonstituisanim državama Balkana na početku 20. veka. Mnogi od njih su bili obuzeti idejama o novim teritorijalnim proširenjima i stvaranjem velike Srbije ili velike Albanije ili Bugarske. Ukazujući na to da su za zločine počinjene u balkanskim ratovima najviše okrivljeni Srbi, Kenan ističe da najjači motivacioni faktor tokom balkanskih ratova nije bio vera, nego agresivni nacionalizmi.

Što se tiče Karnegijevog izveštaja koji se sastoji iz sedam glava, on je pun proizvoljnih ocena i optužbi na račun balkanskih saveznika, u prvom redu Srbije. Vlada Kraljevine Srbije, naslućujući da će izveštaj biti neobjektivan i pristrasan, zauzela je potpuno ignorantski stav prema radu komisije, pri čemu je naročito negativno ocenila prisustvo ruskog predstavnika Pavla Miljukova, poznatog bugarofila i protivnika Srba, koji je napisao prvu, treću, četvrtu i petu glavu izveštaja, u kojima iznosi niz netačnih ocena i istorijskih falsifikata na štetu Srbije. Ipak, Srbija je omogućila posetu teritorijama u ratnoj zoni koje su bile pod njenom kontrolom.

PAVEL Miljukov je, u delovima izveštaja koje je priredio, svu krivicu za balkanske ratove svalio na Srbe i Srbiju, a bugarske zločine ili prećutkivao ili vidno umanjivao. On stav srpskih političara i intelektualaca, da Stara Srbija obuhvata celu Makedoniju, kvalifikuje kao nacionalistički, a takođe piše o srpskoj i grčkoj okupaciji te oblasti.

Svoje antisrpske poglede nastavio je da izlaže i u četvrtoj glavi izveštaja. Konstatujući da je tokom Prvog balkanskog rata albanska populacija patila zbog Srba, pozivao se na svedočenja srpskih vojnika koji su učestvovali u uništavanju albanskih sela i područja, ali i na izjave preživelih Albanaca. Tako, na primer, navodi izjavu jednog srpskog vojnika objavljenu u socijalističkom listu "Radničke novine" od 22. oktobra 1912. godine, koji je priznao da su on i njegove kolege vojnici uništili albansko stanovništvo u području Ljume, tako da sela od sto, sto pedeset i dvesta kuća više ne postoje.

RUSKI istoričar navodi i peticiju koju su Albanci iz Peći, Đakovice, Plava, Gusinja i drugih delova bivšeg Kosovskog vilajeta uputili velikim silama 21. septrembra 1913. godine, u kojoj su upozoravali da ne preteruju kada kažu da su srpske i crnogorske vojne trupe od prvog dana invazije na albansku teritoriju preduzele i učinile sve ili da prisile stanovništvo da se odrekne svoje nacije ili da ukinu albansku rasu. Miljukov podvlači da su kuće i sela pretvoreni u pepeo i da je nenaoružano i nevino stanovništvo masakrirano, a akti nasilja, brutalnosti i pljačke su počinili srpski i crnogorski vojnici u cilju potpune izmene etničkog karaktera oblasti naseljenih isključivo Albancima.

Zanimljivo je da Pavel Miljukov definiše Staru Srbiju kao oblast koja obuhvata Kosovo polje i Metohiju, ali i kao snažno albansko područje. Prema njegovom mišljenju, glavni udar srbizacije se desio na prostorima severoistočne Makedonije (Skoplje, Kumanovo, Tetovo, Gostivar), ali je obuhvatio i Kosovsku Mitrovicu, Debar i Ohrid. Nasilni proces srbizacije ovih prostora doveo je do izbijanja pobune Albanaca u avgustu i septembru 1913. godine, ali su srpske vojne trupe uspele da nateraju dvadeset pet hiljada albanskih ustanika u Prizrenu, Đakovici i Debru na predaju. Svoje opservacije Miljukov završava ocenom da su srpske vlasti sve ugledne ličnosti s prostora zahvaćenog pobunom ili pobile ili pohapsile.