NA dan odsudnog boja na Kosovu, 28. juna (15. juna po starom kalendaru) 1389. godine, obe vojske su rano ustale, doručkovale i pripremale se prema rasporedu koji su sačinili njihovi komandanti.

Centrom turske vojske je komandovao car Murat sa vojskovođama Ali-pašom i Timurtašem.

Levim krilom komandovao je Muratov mlađi sin Jakub Čelebija uz pomoć Ali-bega i Balaban bega. Desnim krilom komandovao je stariji Muratov sin Bajazit, zvani Ildirim (Munja) sa vojskovođama Saridže-pašom, Kurdom i poturčenim Grkom iz Kirmenkije Mihailom Kezeom, koji je nosio ime Evrenos-beg.

Turska pešadija je na čitavoj liniji rasporeda bila u prvim borbenim redovima, a iza nje se nalazila konjica. Jedan oveći odred konjice Turci su stavili u rezervu.

Turski istoričar Nešrija potvrđuje da su u Kosovskom boju obe strane imale topove i da je car Murat predlagao da se ispred turskog borbenog rasporeda postave kamile, ali su ga od ovoga odvratili komandanti govoreći da se kamile mogu poplašiti, izgaziti turske vojnike i izazvati paniku među njima.

Srbi su učinili ovakav raspored svoje vojske:

SrediŠnjim delom fronta na kojem se nalazila oklopna konjica, komandovao je knez Lazar, a uz njega su bili knežev barjaktar Pavle Orlović i vojvoda Krajmir.

Desnim krilom (konjica i pešadija), komandovao je Vuk Branković. Sa njim su bili i braća Musići, Stefan i Lazar.

Levim krilom komandovao je bosanski vojvoda Vlatko Vuković na kome je bila bosanska konjica i pešadija. Sa njim su bili i hrvatski "krstaši" pod komandom Ivana Paližne.

Za podršku središnjem frontu bila je raspoređena ostala srpska pešadija i konjica, s tim što je jedan deo pešadije (strelci) bio isturen ispred oklopne konjice.

Rezerve u Srba nije bilo.

Čitava turska vojska raspoređena u dva borbena reda, prema svom brojnom stanju, mogla je zauzeti front u dužini oko tri kilometra, a srpska dosta manje. Zato je njen borbeni raspored, morao biti ređi.

Raspored turskih i srpskih snaga nalazio se na levoj obali Laba, pri čemu je srpski front bio okrenut prema jugoistoku, a turski prema severozapadu.

Pucnjima iz topova, čija kamena đulad nisu mogla ni da domaše neprijatelja, otpočeo je boj na Kosovu.

Prema turskom istoričaru Nešriji, prvi su u napad krenuli srpski strelci iz odreda Vuka Brankovića. Njegova vojska je uspela da prodre duboko u tursko levo krilo kojim je komandovao mlađi Muratov sin Jakub sa vojskom iz Male Azije.

Ovaj smeli srpski prodor pokolebao je tursku vojsku kao i poznati potez kneževog viteza Miloša Obilića, koji je nekako uspeo da se probije kroz turske redove i ubije turskog cara Murata.

Pobedu turske vojske rešio je Muratov sin Bajazit.

Na vest o Muratovoj pogibiji on je energično i brzo reagovao. Prepustio je komandovanje vojskom svojim komandantima, naredio da se prikrije Muratova smrt, pozvao brata Jakuba, tobože kao da ga zove otac u vezi sa uzmicanjem njegove vojske, a u stvari da ga ukloni kao konkurenta na prestolu. Naredio je da ga zadave i prikriju njegovu smrt.

RAZBIJENO LEVO KRILO RazbivŠi tursko levo krilo, Vukova vojska je imala priliku da zahvati Turke sa boka i izazove još veću pometnju i rasulo, pogotovo što je do turskih vojnika i pored prikrivanja, doprla vest o Muratovoj pogibiji.
Međutim, Vukova vojska naleti na tursku komoru koja se smestila u šumarke iza bojnog rasporeda turske vojske. Šumarci, natovarena kola, kamile, stoka, kazani u kojima je pripremana hrana, napravili su pravi mali zid za srpsku vojsku, čiji je nalet splasnuo.

Zatim je preuzeo komandu nad celokupnom vojskom, uveo konjičku rezervu i udario po već zamorenoj bosanskoj vojsci. Uspeo je da zaustavi nadiranje i obuhvati u obruč jedan njen deo.

Knez Lazar, posle kraće borbe srpske pešadije sa Turcima u centru vojnog rasporeda, pokrenuo je centralni konjički deo srpske vojske i uspeo da potisne turski centar. Turski strelci i konjanici povlačili su se ostavljenim prolazima mameći srpsku konjicu na jame.

Konji srpske vojske upadali su u jame, lomili se, nabijali se na kolje. Srpski teški oklopnici nisu mogli brzo da se podignu, a oko kojih su obletali sa krivim sabljama vešti turski janičari, azapi i drugi pešaci.

Jašući u prvim borbenim redovima i hrabro se boreći, knez Lazar je zadobio ranu na donjem delu lica i više drugih rana. Kada je satrven gro njegove oklopne konjice, zarobljen je od Turaka, upavši sa konjem u jamu, a pre toga su dva ubijena pod njim.

Za to vreme teško su krvarila oba srpska krila, desno kojim je komandovao Vuk Branković i levo kojim je komandovao Vlatko Vuković. Videvši da je centar skršen i poraz neizbežan, napustili su pod borbom bojno polje i uspeli da spasu deo vojske.

Turski istoričari opisuju da je Bajazit knezu Lazaru i zarobljenoj srpskoj vlasteli pokazao mrtve, svoga oca i brata na nosilima i glavu Miloša Obilića zahtevajući pred svojim doglavnicima osvetu za Miloševo delo. Naše legende govore da je knez uzvratio Bajazitu, da je ranije znao za junački podvig svoga viteza i da je za to znala cela srpska vojska, učinili bi da i Bajazit leži na trećim nosilima.

Bajazit je zatim naredio da se knez Lazar i zarobljena srpska vlastela pogube.

Nije poznato ko je i kako sa bojnog polja izneo telo kneza Lazara i predao ga na balsamovanje i čuvanje kaluđerima. Njegovo telo je sačuvano, balsamovano i preneto u crkvu Vaznesenja u Prištini.

(Kraj)