VUKAŠIN i Uglješa su sa vojskom uspeli da duboko prodru na tursku teritoriju i da se približe njihovoj prestonici Jedrenu, gde su na reci Marici, u šumovitom kraju Črnomena (sada Čimerna) zanoćili nedovoljno obezbeđeni za te prilike.

Turci, koji su pratili njihovo kretanje, pod plaštom ponude pregovora o miru, uočivši njihov nemar, odlučili su da u mrkloj noći pripreme iznenađenje i da ih napadnu sa svih strana.

Nema istorijskih podataka kako je tekla ova bitka.

Prema narodnom predanju, umorna vojska braće Mrnjavčević je noću 26. septembra 1371. godine čvrsto spavala. Turci su ih u toku noći iznenada napali sa svih strana, prvo poklali stražare, odrešili konje i naterali ih u bekstvo, a vojsku u olujnoj noći zbunili žestokim napadima i ratnim poklicima. Izbezumljena vojska je padala pod turskim sabljama i jataganima, a mnogi su se podavili u reci Marici. Tu su poginuli Vukašin i Uglješa, a vojska im je uništena.

CAR UROŠ MUČENIK SMRĆU cara Uroša, 2. ili 4. novembra 1371. godine, a kasnije Simeuna i njegovih sinova, izumrla je muška linija srpskih Nemanjića. Kasnije priče da ga je u lovu ubio kralj Vukašin i lišio prestola su bez ikakvog osnova, jer je pouzdano utvrđeno da je on umro posle Maričke bitke, odnosno posle Vukašinove pogibije. Međutim, crkva ga je na osnovu tih priča proglasila za mučenika i stavila u krug svetitelja.

Neki turski pisci, da bi što više omalovažili Srbe, navode da je Turaka bilo samo 8.000, a neki da ih je bilo čak i manje. Međutim, izvesno je da je tursku vojsku u ovom boju predvodio njihov iskusni vojskovođa Evrenos beg.

Srpska pogibija na Marici je bila zaista strahovita, a mesto se i danas zove Srb-sinditi, tj. Srpska pogibija.

Bitka na Marici je jedan od najsudbonosnijih događaja ne samo u istoriji srpskog naroda nego i celog Balkana. Po nekim istoričarima čak i sudbonosnija od Kosovske bitke.

Na putu preko Trakije i Makedonije više nije bilo nikoga ko bi mogao zadržati nalet Turaka. Oni nisu odmah iskoristili ovu pobedu za dalji prodor na Balkan zato što se dobar deo njihove vojske sa Muratom nalazio van Evrope, a možda ni sami nisu bili svesni koliko je velika bila njihova pobeda.

Srpski poraz na Marici prvi su iskoristili Vizantijci, čija je vojska još u novembru te godine predvođena despotom Manojlom Paleologom, solunskim namesnikom i kasnije vizantijskim carem,ušla u Sersku oblast i priključila je Vizantiji.

Daljim slabljenjem vlasti cara Uroša, vlastela oko Rudnika,Zapadne, Velike i Južne Morave se okupila oko kneza Lazara, koga je priznala za gospodara ovih oblasti.

Knez Lazar, koji se još na dvoru cara Uroša zalagao za jedinstvo srpske preostale države i sa nasleđenim diplomatskim osobinama svoga oca (slat u ime cara Uroša da miri zavađene strane), nastojao je da ostvari jedinstvo preostale Srbije kojom je vladao. Oštro je istupao protiv velikaša koji su remetili red u državi, težio da proširi svoju državu u nekim spornim oblastima i da uspostavi što čvršće veze sa feudalnim srpskim državicama i državama drugih Južnih Slovena. Čuvši posle Maričke bitke da okolni feudalni gospodari oko oblasti Mrnjavčevića upadaju sa svojom vojskom u Mrnjavčevića posede, krenuo je i on sa svojom vojskom i zaposeo svoju bivšu baštinu Novo Brdo i Prištinu, koje je svojevremeno prisvojio kralj Vukašin Mrnjavčević.

On ovom prilikom ustupi Prištinu svome zetu Vuku Brankoviću,koji je pripojio svome posedu u severozapadnom delu Kosova i svoju prestonicu iz Vučitrna preselio u Prištinu.

NajviŠe problema knez Lazar je imao sa svojim severozapadnim susedom županom Nikolom Altomanovićem, koji je tada bio gospodar zemalja između Rudnika i Konavala i sporio se sa knezom Lazarom oko Rudnika, koji su jedan drugom preotimali.

U toku ovih borbi rudnički starešina vojske kneza Lazara Pavle Orlović se pod pritiskom znatnih snaga Nikole Altomanovića, koji je u svoju vojsku angažovao i znatan broj plaćenika, morao povući sa svoje teritorije prema Zapadnoj Moravi. Tu ga je prihvatilo pojačanje kneza Lazara, pa se prema Nikoli Altomanoviću uspostavilo više novih položaja, koji su se oslanjali na Zapadnu Moravu i Jelicu. Za komandanta svoje vojske na ovom sektoru knez Lazar je postavio Pavla Orlovića, koji će ubrzo postati rudnički vojvoda i njegov barjaktar.

Borbe između kneza Lazara i Nikole Altomanovića se nastaviše nesmanjenom žestinom, pri čemu je Nikola nastojao da ovlada Jelicom iznad Čačka i da odatle prodre u dolinu Zapadne Morave. U toku ovih borbi vojska Pavla Orlovića potuče Nikolinu vojsku na Jelici.

Da bi rešili međusobne sporove i sprečili međusobne sukobe, knez Lazar i Nikola Altomanović, po svoj prilici 1373. godine, ugovore sastanak na ulazu u selo Lunjevicu na starom nemanjićkom putu, koji je iz Kraljeva vodio u Brusnicu i dalje prema Rudniku.

Dok je knez Lazar pošao na ovaj sastanak iskreno se nadajući postizanju sporazuma, župan Nikola Altomanović je na njega pošao sa namerom da ga ubije, a da zatim prodre niz Zapadnu Moravu i osvoji Kruševac.

Na ugovoreno mesto knez Lazar i Nikola je trebalo da dođu bez oružja i sa pratnjom. Nikola je na ugovoreno mesto stigao nešto ranije. Tamo su razgrnuli sneg i prikrili oružje. Kada je do susreta došlo, Nikola i njegovi ljudi su se dohvatili svoga prikrivenog oružja i navalili na golorukog kneza i njegovu pratnju.

Tom prilikom je poginulo nekoliko kneževih pratilaca, a knez Lazar zadobio veću ranu u grudi i pao u sneg. Videvši šta se dešava, najbliže odeljenje Lazareve vojske je pojurilo u pomoć, a Nikola i njegova vojska utekli su ka Rudniku.

Knez Lazar je ovom prilikom imao sreće. Vrh mača mu je samo delimično prodro u grudi jer je prethodno udario u veliki zlatni krst, koji je uvek nosio na grudima.

Nikolina vojska je ubrzo napala na Kruševac, ali je tamo potučena.


(Nastaviće se)